Selanikli Udi Ahmed Efendi

Açmada kalbimde her dem tir-i sevda yareler

Açmada kalbimde her dem tir-i sevda yareler

Adet etmiş nerde görse göz süzüp yan yan bakar

Ağla sevdiceğim gül ruhlerinden jaleler dökülsün

Akıbet gitti elimden gönlümün bir tanesi

Al sinene güldür göreyim zevk u safayı

Alemde sana kim acaba olmaya hayran

Aman lutfet yeter feryad ü zarım

Andelib feryadının hengamı geldi sevgilim

Andelib-i bağ-ı zülfün (*)

Artık yetişir ah ü figan eyleme bülbül

Aşık oldum ben sana ey gül-beden

Aşkın beni öldürdü yine aşkına kanmam

Aşkın o büyük kuvveti asabımı ezdi

Ateş-i hicrinle yakdın ben gibi bi-çareyi

Ayrılığın yok çaresi anlarım

Badeler döndükçe artar bezm-i ayşın neşesi

Bakamam gerdenine hiç

Baktı bir gonceye bir hare gönül

Bana bakmakta yine gamze ile didelerin

Beklemem (İstemem) alemde sensiz ruzigar

Ben cihan-ı yes içinde nalekar oldum yeter

Ben cihan-ı yes içinde nalekar oldum yeter

Ben esir-i zülfünüm bi-iştibah

Ben sana takrire imkan bulmadım ahvalimi

Ben sana vakfeyledim amal-i istikbalimi

Bence her ruz-i saadet söndü bahtı kareyim

Beni gurbetlere attı şebim ruzum bütün matem

Beni mahveyledin böyle

Beslemem alemde sensiz ruzigar

Bezm-i Cemde görmesem dil-bazımı

Bezm-i vaslında civanım bilesin yok kederim (6-7 iki nüsha)

Bezminin verdiği neşe beni Mecnun eder

Bi-vefa her kim demişse iftira etmiş sana

Bilmem ki nedendir bana sen hor bakıyorsun

Bilmem ki tahammül mü çoğaldı ne bu halim

Bir bade içen meclis-i pür-zevk u safadan

Bir bakışla maksad-ı uşşakı bildin sevdiğim

Bir busene ermek bana aksa-yı emeldir

Bir cam-ı emel içsem o dildarın elinden

Bir cam-ı emel içsem o dildarın elinden

Bir görmek ile hüsnüne beni kıldın şeyda

Bir gün gelir elbette bu derde tutulursun

Bir günah ettimse cana Suznak oldum yeter

Bir harabezare dönmüş aşıkın meyhanesi

Bir kusurum varsa cana gönlümü verdim sana

Bir nigah et yeniden çeşmine hayran olayım (*b-Hamparsum)

Bir peri-ruhsar için kasd-ı şikar etdin gönül