Salih Suphi Soner

Küsmüştü gönül her şeye bir gonca uzattın

Leyla gibi hıçkırsa ve Mecnun gibi yansa

Mecnun koşar "Leyla" diye efsaneden efsaneye

Mehlika Sultana aşık yedi genç...

Mehtaba açıp derdini inlerken uzakda

Mehtapta geçen bir gecenin hatırasından

Melekler çöl şehrine dağılsın

Memleket isterim gök mavi dal yeşil tarla sarı olsun

Merhamet ey çeşm-i ahu yaktı beni gözlerin

Mevsimlerden bir yaz günüydü

Mihnetle geçen ömrüme bir pembe şafaksın

Muğber misin hala bana sen nazlı civanım

Mümkün olsaydı tahammül hüsnünün ibramına

Mutluluk şarkımla kutlarım seni

Nayım bir uzun çağrı ki gam çağlar içimde

Nayım bir uzun çağrı ki gam çağlar içimde

Nazlı yar sen ağlama gözlerinden yaşlar akmasın

Ne bahar alemi gördüm ne yazın neşesini

Ne bahar şarkılarından bize yaz müjdesi var

Ne benim derdime aşkın gibi derman bulunur

Ne çabuk geçti baharın unutulmaz seheri

Ne geçen günleri yad et ne de atilere kan

Ne güzeldi ümitlerim kırdı gitti sevdiklerim

Ne haz var senden ayrı ne bir tad senden öte

Ne ışıkta gezeyim ne göze görüneyim

Ne kaldı ruha teselli şerabdan başka

Ne karanlıklar içinden bir ışık yükseliyor

Ne şafak rengi bulutlarda hayalin gülüyor

Ne sen varsın artık ne gözlerde yaş

Ne senin aşkını benden alacak sevgi çıkar

Ne unutmak gelir elden ne de sevmek yeniden

Ne vardı koşacak goncadan güle

Ne yazını isterim ne kışını özlerim

Neden hiç dinmiyor gözyaşların bi-çare gönlüm

Nideyim ben nideyim ben nerelere gideyim ben

Nisanda bahar müjdesi leylakla gelir

O güzel göğsünün üstündeki güller kanasın

O sanihat-ı hazinin o beyyinat-ı gamın

O siyah gözlerinin bakışını özledim

O şuh ağlar bugün kasr-ı şeref -abade geldikçe

Öldüğüm gün ardımdan kara yas bağlamayın

Öldüğüm gün hiç üzülme yas tutmadan gel kabrime

Olduğun gibi geliyorsun

Öldük ölümden bir şey umarak

Ömrüm artık sonbahardır saçlarımdan anladım

Ömrüm tükenip kahrolurum böylece her an

Ömrümce avuttun beni ruya mı nesin sen

Ömrümde hazan kalpde hüzün yaz neme lazım