Salih Suphi Soner

Hüzün kokar hasret kokar her yanı

Hüzün kokar hasret kokar her yanı

İçim yanar kalbim üzgün boğazımda bin bir düğüm

İçimde bir başka hüzün var bu gece

İçimde bir dertli bülbül öter Yunus Yunus diye

İçimizde bir özlem var mutluluğu arıyoruz

İçlenme tabiattaki yekpare kederden

İlk gençlik günlerimin elimi tutan eli

İlkbahara bürünmüşsün gül yüzüne şal olaydım

İnanıp kalbimi verdim de senin ellerine

İşte ser-i zülf-ü zerrin sarı güldür sevdiğim

İstemem artık ışık rayiha renk alemini

İstemesem bile ben gönlüm hep seni arar

İstinye körfezinde bu akşam garipliği...(İSTİNYE)

İzarın gül gül olmuş buseden dil dağ-darındır

Kaçma ardınca süründürme ölümden ölüme

Kaidesiz adetin mutadı olur mu hiç

Kalb-i mihnet-zedenin zülfüne ram olduğu gün

Kalb-i mihnetzedenin zülfüne ram olduğu gün

Kalbim bir güldür ki gündüzler ölgün

Kalbimdeki aşktan ne zaman soğudun sen

Kalbimdeki hicran ateşi sönmeyecek mi

Kalbimden kalbine akan bir sesti

Kalbimin ağrısı dursun diye derdimle konuş

Kalbimin derdiyle eylen söyle gül

Kalbin yine niçin küstü niçin yine akşam üstü

Kalırsa ümitler yarınlara yazılsın aşkımız şarkılara

Kanayan kalbime derman olacaktın hani sen

Kandilliden Çubukluya çıktık gezintiye (GEZİNTİ)

Kar taneleri bir ürpertiyle gökten düşerler suya

Kara gözlerinden dinmesin bir an

Kardır yağan üstümüze geceden

Karşı yaka memleket sesleniyorum Varnadan

Kasrın açılan penceresinden leb-i derya görünür

Kim bilir nerdesiniz geçen dakikalarım

Kim derdi ki gönlüm sana bağlanacakmış

Kimi der ki kadın uzun kış gecelerinde

Kimse yok bahçeler ürperdi derinden derine

Kıbrıs şerabı aktı zamanında su-be-su

Kır saçlarımın her teli bin dertle ağarmış

Kırılsa da gönül senden ayrılmaz

Kısacıktır bu ömür ah ama bin ömre bedel

Kıskanır her gece senden beni (ol) zülf-i tannaz

Kıvrılan yollara her dalışından bırakıp gittiğin günü anarım

Kor olmuş şu hasretin içerimi yakıyor

Küçük sevgili kızım (ÖZGEYE)

Kumral saçının tellerine kalbimi taktın

Kumsal dalga ve mavi deniz