Salih Suphi Soner

Sen karşıma her özlediğim anda çıkarsın

Şen şarkıların durduğu bir lahza kenarda

Senden boşalan bağrıma gözyaşları dolmuş

Senden kalan bir busedir derman olan bu derde

Seneler geçti gören var mı sormadım sevgilimi

Seni bilsen ne kadar çok severim

Seni gördüm sonbaharlı bir gecenin yarısında

Seni kaybettiğim gün içimde... (BABAYA ÖZLEM)

Seni ruhumla sarıp kalbime yazdım adını

Sensiz cihanda aşıka işret reva mıdır

Sensiz yaşayan kalbime aşk matemi doldu

Sensiz yine bülbül gibi gülden ırak aşkım

Serviler kentine ebedi sürgün

Ses ver bana ey koskoca mazi

Sevda tükenir kalpteki hicran değişir

Sevdamı o hülyalı gözün rengi yarattı

Sevdamızı söyler o güzel gözleri yarin

Sevdayı bilen ruhuma zevktir kederim

Sevdayla yanan başı vur taşlara vur gönül

Sevdim seni Mecnun gibi hatta daha fazla

Sevgi sınavına geldik yokla biraz öğretmenim

Sevgiyle başlar her şey sevginin bir tadı vardır

Sevindirsin güzellikler dilersen gel

Sevmiştim onu bilmedi eller

Seyr olup raksı yine dilber-i mümtazların

Şimdi ay bir serv-i simindir suda

Şimdi sonu gelmez maviliklerde

Simsiyah uzun bir gece mi yoksa ruya mı bilinmez

Sinende bir akşam uzanıp yatsaydım

Sislerle örtülü eski yıllardan gün olur belirir acı hatıran

Sıra dağlar mordu sular kırmızı

Sıra dağlar mordu sular kırmızı

Sıra dağlar mordu sular kırmızı

Sızlayan kalbimi sev ruhu nüvazişle kanat

Şöhret-i aşkın yayıldı nam-dar oldun gönül

Son ayrılığın matemi ta ruhumu sardı

Son badeyi isterse gönül kolların ezsin

Son bağlar kopunca sevgililerden

Son bir geliş gelsem de İstanbula

Son bir geliş gelsem de İstanbula

Son bir geliş gelsem de İstanbula

Son çiçekler de soldu çorak bozkır içinde

Son gemi benim için kalkar limandan

Son ışıktır dökülen bahtıma son gül açıyor

Son şarkıların sesleri kopsun dudağından

Sonbaharın rüzgarı esti esti de geçti

Sonbaharın zevki hoştur

Sönerken dağlarda günün şulesi