Necdet Dönmez
41 eser
Ağlarken şu gözlerim sen gelince gülüyor
Aşıka tan etmek olmaz mübteladır neylesin
Aşkının esiriyim divanen oldum senin
Ayrılığı çeken gönül bu aşk ölmez inan gönül
Bekletme yeter artık hasretinle harabım
Bir sözünle neden bilmem yareledin kalbimi (*)
Böyle vuslat istemem hicran ateşi kalsın
Bu aşkın hikayesi bir bilsen öyle derin
Çaldıkca doğar gönlüme eşar-ı nev-a nev (*)
Canlandı hayalimde maziden hatıralar
Dertli gönül hep senin hasretin ile ağlar
Dertliyim gülmez yüzüm biçareyim
Ellerinde hasret bulutlarınla gel
Feracesi siyahtan bizim köyün kızları
Gelirsin ümidiyle yollarını bekledim
Gittin nasıl bıraktın beni böyle perişan (*)
Gönlüm sevdi de seni bir türlü vazgeçmiyor
Gönlümde taht kuran sevgilim oldun (*)
Gönlümün şen bülbülü şimdi nerelerdesin
Her akşam kahrederim delice sevdiğime
Her seher goncalar açtıkça solan gül dökülür
Hıçkıran feryadımı bir kere duyabilsen
İsmini söylerken mest olur gönül
Kırdın incittin inan senin olan kalbimi
Kokladım bir gülü bahardı diye
Mehtabın ufuktan süzülüp battığı andı
Ne acıymış meğer sevda ayrılığın sonunda
Razıyım yanımda ol kahrına azabına
Saz Semaisi
Saz Semaisi
Saz Semaisi
Saz Semaisi
Saz Semaisi
Sen benim sonbaharım olma sakın
Senin için ağlayıp öyle gözyaşı döktüm
Sensiz cihanda aşıka işret reva mıdır
Sevdim seni gönül kuşum
Tatlı tatlı bakarsın
Yaksa aşkın böylesi yalnız benim kalbimi
Yasemen lale sünbül kan rengi bir demet gül
Yine mutrıb sazını ahımla demsaz eylesin