Mustafa Malay

Ne güneş doğuyor ne gün ışıyor

Neler umduk neler bulduk

Ömrümün kaç baharı sensiz geçti unuttum

Ömrünü süsleyecek dillerden düşmeyecek

Ömür geçti yavaş yavaş ne dost kaldı ne arkadaş

Onu çok seviyor kıskanıyorsun

Öpsem o güzel ellerini sevsem ne olurdu

Öyle bir bayraksın ki bürünmüşsün allara

Öyle güzel bak ki bana derinden

Öyle hemen verme meyil

Öyle kutsal insan ki öğretmen denen kişi (ÖĞRETMEN)

Özlemlerim suskun kaldı sana gitme diyemedim

Pınar gibi ak da gel

Ruhumda fırtına koparsa kopsun

Ruhumuz her dem taze eskiyen bedenimiz

Rüyalardan çıkıp ta gel gönlüme gir güzel

Sana olan sevgimi bir gün anlayacaksın

Sarı güller takmış sarı saçlara

Sarı kızın yanağında alları

Sen aslan Mehmedim sınır boyunda

Sen bahar ben sonbahar

Sen başımda taçsın gözümde yaşsın

Sen beni sevmesen de aşkı hiç bilmesen de

Sen giderken ağlayan ben gülen sendin unuttun mu

Sen giderken kopuyordu kıyamet

Sen gidince yüzüm bit gün gülmedi

Sen yanımda yoksun annem kim dinler dertlerimi

Senden habersiz üzgün sahilde gezerken dün

Seni sevdim diye gurur duyarım

Seni seviyorum dediğin zaman

Senle açtım gözlerimi aşk güldürdü bak yüzümü

Sevdanın billurdan pınarı var ya

Sevdim dersin kaş çatarsın

Sevdim seni sevdin mi ki

Sevenler her zaman sevilmek ister

Sevgini ellere söyleme sakın çoğu vefasızdır kıymet bilmez

Sevip sevilelim sevelim

Sevmek nedir bilmeyenler

Şifa bulmaz bir yarasın sevdiceğim sen gönlümde

Şimdi kiminlesin bilmem el ele

Şirin gözlüm güler yüzlüm

Sığmıyor gönlüme bu gizli aşkım

Son deminde baharın son gülünü sen kopar

Son kuşlar da uçtu gitti buradan

Söyle bana sen nerdeydin gözlerimden yaş dökerken

Şu gözlerim kanlı yaşı döke döke bir hal oldu

Şu seven gönlümü okunla vurma

Sus gönül haykırma isteklerini