Mustafa Malay

Bir mevsim o yollardan o yaz bahçelerinden

Bir tatlı söz bir güler yüz gelmiyor ki

Bir tuttun ya elimi titrettin her telimi

Bitmiyor geceler geçmiyor zaman

Boş ver bütün dünyaya felekten bir gece çal

Boşunaymış telaşım sensiz de yaşanıyor

Bu akşam da coşup dilşad olalım

Bu aşkın romanını karşılıklı yazmıştık

Bu benim yaşantım benim hayatım

Bu gece dert neyime karışmayın keyfime

Bu meşkin sahibi sensin güzelim

Bu ömrü tüketen yıllar içinde

Bu selamın hecesi Besmeledir ilk sesi

Bugün de hayatım seninle dolu

Bugün yine gözlerimde hayalinin izleri var

Bundan sonra aşka tövbe

Çerağan devrini getirdi yade

Çiçek açan dallar nerde aşka giden yollar nerde

Çiçek açtı uçtu kuşlar bahar geldi arkadaşlar

Çok dertliyim bu günlerde beni yalnız bırakma hiç

Çölde serap görmüş gibi yanıldım

Daha açılmamış bir tomurcuk gül çiçeği burnunda bir güzel gördüm

Derdim ile hep ağlayan beni benden çok anlayan

Derdimi bilmez ki ne hallerdeyim

Dil söyledi kulak duydu ümitlerim hayal oldu

Dillerim yanardı adın anarken

Diyorlar beyazmış birinin teni

Doğ benim dünyama bir güneş gibi

Dolaştırdın diyar diyar yüz güldüren kaderim yok

Doyamadan çekip gittin anlamadım

Dün gece bu şehri dolaştım gezdim

Elinde parıldar süngün her zaman

Eski tat yok hiçbir yerde dert eklendi her bir derde

Estirme başımda kavak yelleri

Geçmiyor sevdiğim geçmiyor zaman

Gel deyemem sana gelirsin belki

Gel diye yazmışsın her mektubunda

Gelip geçen ömrümüzde güller varken diken niye

Gerdanına inci takan alev alev beni yakan

Giderken al götür bütün renkleri

Gidişin zulumdür ölümden beter

Gizli gizli bakışlar uzaklara kaçışlar

Gönlüme bir değil bin cefa versen

Gönlüme hoş geldin evine geldin

Gözgöze gelmiştik bir akşam üstü

Gözler bir başka bakar insan aşkı bulunca

Gözlerimde nur gibi yüreğimde kor gibi

Gözlerime bakıp gülmesen bile