İsmail Demirkıran

Kaç sonbahar taşıdı umudumu bahare

Kaç zamandır yol gözlerim seni görmek ne zor şeymiş

Kaçırmasan gözlerini neler neler söyleyecek

Kader benim şu ömrüme ayrılığı verdi geçti

Kader dedim sensizliğin adına

Kader ki gülmez yüze

Kadere sözüm yok dertle arama

Kaderin emrine uyduk ne şikayet edeyim

Kalbimde kendini arama sakın

Kalbimin aşk sesini nolurdu dinleseydin

Kalbindeki aşkımı gözlerinde görürüm

Kalbine yabancı girmiş diyorlar

Kalmasın sevginin içimde dalı

Kar mı yağdı siyah teller ağardı

Karardı gözlerim aşkın yelinden

Kaybetmişim seni ben kalbin ellerin olmuş

Kaybolan ömrümün hazan çağında sen yine bu aşka evet der miydin

Kırdığın kadehte kalan ömrümden...

Kokladım geysularınhep nükhet-i sevdasını

Koşturmağa fer kalmadı dizde güzelim gel

Koynumda geçen günleri an bahtına saç yol

Küllense de sevgimiz hala beni yakıyor

Kuru bir yaprak gibi savurdu beni gurbet

Lale sümbül menekşeler nazdadır

Longa

Longa

Longa

Longa

Madem ki şu kalbimiz hasret çeker dert çeker sen yoluna ben yoluma

Masum bakışlım çehrendeki nur etmez mi viran bir kalbi mamur

Mavi değil geceler yokluğunda hep siyah

Mavi gözlü sarışınım sarı gülüm sarmaşığım

Mazide kalan hatıranın yıldızısın sen

Mazide yaşanan mutlu günleri yok sayıp yeniden nasıl seversin

Mehtap suya inerken seni gördüm dün gece

Mehtapta geçen bir gecenin hatırasından

Mevsimler başkadır çiçekler başka

Mızrabını gel bir de bu kalbimde gezindir

Nağmelerinin esiri oldum coştum bu gece

Nale -i dil-suzumu guş etmeyip zalim felek

Nasıl özlüyorsa suyu topraklar

Nazlanma güzelim üzme bu kadar

Ne bahar kaldı bende ne yazın sıcaklığı

Ne baharlar geçti ne yazlar geçti

Ne goncasın ne tomurcuk senin adın kuru gül

Ne gönülde tahtım var ne bir güzel bahtım var

Ne güzel seninle kurduğum dünya

Ne kadar kolaymış esirin olmak