Hüsnü Özkartal

Acı çekme gönül her dert geçer

Akşam yine bin dert ile ah ederek ağladım

Anlat bana bir tatlı yalan

Aşk bahçemiz binbir çiçek

Aşkıma renk veren gonca güllerden...

Bakışların yabancı sanki hiç tanışmadık

Bakışların yabancı sanki hiç tanışmadık

Bakma artık yüzüme sahte bakışlarınla

Beni sen sarhoş ettin kadehteki mey değil

Bir kuru yaprak gibi beni aşk rüzgarında savurdun bucak bucak

Bu gönül mahsun ayrılık gününde

Çiçek çiçek açılırken yanağın

Dillerdir kapı açan

Ellerin sözüne uydun da gittin

Gönlümdeki ateşin korundasın sen

Gönlüme hasret ektin gülü soldu nerdesin

Gözlerinde gözlerim yeni bir aşk arıyor

Gözlerini gördüğüm an bir su gibi akar zaman

Gözünün mavi denizler gibi sonsuzluğu var

Gülsün diye hep gül yüzüne gülleri serdim

Gündüzüm karanlık gecem uykusuz (*)

Gurbette bir çiçek açmadı bu yaz (*)

Hasretten başka ne var sevgiden geri kalan

İçime çevirdim bakışlarımı karşıma ilk çıkan yine sen oldun

Kalbimdeki sevgine bil ki haram katamam

Kalpten kalbe akıyorsun (*)

Kapanmaz bir yara gibi sevgin saklı içimde

Kaybolmuştum sende buldum ben beni

Kıymetini bilmedin bunca yıllık sevgimin

Martılar uçuşup şarkı söylüyor

Nedir sevdiğim derdin

Oya gibi incesin dağlar kadar yücesin

Saçların dök dizlerime yat güzel

Sana gönül bağlamak ne kadar zormuş meğer

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi