Erol Özbayram

Saçının her telini koklamak ne güzel şey

Saçları kırlaşmış gözleri yorgun

Sana zalim dersem gücenme bana

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Sen gidince boynu bükük kalmadım mı sanıyorsun

Seni içerimde bir sır saklarım

Sevdiğim hayatımda her nefes alışımda

Sevgili ne olur gel artık bana

Sevgilim ayrılık geldi çok erken

Sevgimi anlatmak isterim sana

Seviyorum seni güzel İstanbul

Şu puslu ve ıslak şafaklarında

Tanrım seni gülmeye mi yaratmış

Taş olsaydı çatlardı sabrın sonu yok

Yanağında gül açmış bülbül konmuş dalına

Yaşanmamış günlerin uykusuz gecelerin

Yoksun diye şu gönlüm seni unuttu sanma

Zamanla ayrılığa alışırsın demiştin