Erdinç Çelikkol
398 eser
Erdik yine gül devrine
Erişdi hicranın demi
Esmesin yel inciten dil değmesin
Esmez sana gönlümde o rüzgar unutuldun
Ey bad-ı saba ravzayla kucaklaş ne olur
Ey gökyüzü yol ver bana İsa ile halvet dilerim
Ey Mudanya şirin diyar
Ey sevgilim devran olur sevgim hazan isyan olur
Ey sevgilim devran olur sevgim hazan isyan olur
Ey yeşil gözlü dilber
Fağfur bir kaseden dökülen mey gibi raks et
Gamla doldurdun gönül peymanemi eyvah benim
Gece gündüz zikrimiz La İlahe İllallah
Geçer sensiz güzel yıllar nasıl candan anar gönlüm
Geçip gitme eller gibi şu gönlümü yol eyleme
Geçti o mutlu yıllar renkli bir rüya gibi
Gel bende güzellikten bir daha imtihan ol
Gel benim ruhumun gerçek sesi
Gel bir daha candan sevelim aldanalım gel
Gel gönlümü yerden yere vurma güzel ne olursun
Gel güzelim bir gece bak gam dokuyan gönlümü gör
Gel güzelim yetişir bu sitemler bu nazlar
Gelen gelsin giden gitsin yanma gönlüm yanma gönlüm
Gelincikler çiçek açtı kırlarda
Geliyor bezmime handan yüzü meh
Getirmez güneşler sabahı
Gidişine yanmıyorum bende çoktan sönen korsun
Gidişinle durdu zaman belli değil sabah akşam
Girse bir bir kalbime
Gitmiş bakışlarındaki o gülüş
Gök mavi desem coşar deniz duyarsa
Göklere yükselmiş Uludağ başında
Gönlüm özler kaybolan manalı mahzun çehreni
Gönlüm yanıyor çöl gibi sahra budur işte
Gönlümdeki yangında tutuşmuş yanıyorsun
Gönlümü kaptırdım bir güzel gözlüye
Gönlümün her derdi sendin bilmedin hiç sevgilim
Gönül avunmaz oldu ne şarkıyla ne meyle
Gönül bahçemde bir gül var
Gönül dağlarıma kar yağdı yazın
Gönül desem çiçek sanır takar geçer o çifte ben
Gönül ne mey ister ne de meyhane
Gönül telim titremiş kulak veren var mı ki
Gönüller dolar taşar bayramlar sevgi taşar
Görmedim gözlerinde yıllar yılı bir vefa
Görmesem olmaz seni haylin yetmez bana
Görmeyip gözlerini vasfına meh-ru dediler
Görünmez bir güneş oldum seherlerden silindim ben