Erdinç Çelikkol
398 eser
Bir hevesti aşkımız ısınmıştı kanımız
Bir ismi Mustafa bir ismi Ahmed
Bir lodos gibi esti sevgin gönlüme
Bir mevsim vardır çağlarmış gönlün
Bir sarp tepedir çıktığımız yer dönemem
Bir ses beni efsunladı ömrüm boyu coştum
Bir umulmaz zamanda gel
Bir yağmur bekliyorum bulutlar arasından
Bir yanda bülbüllere ilham veren yeşilin
Biraz hasret çektik diye o yüreğin üzülmesin
Biz pir-i mugandan ezeli aldık icazet
Bıktım güzelim ben seni sevmekten usandım
Bıktım siteminden bıktım nazından
Bırak her şey öyle kalsın son sözünü söyleme git
Bu cihanın ve bu aşkın sonu var
Bu dünya hep yalan kanmam kapıldım nabekar oldum
Bu gece hiç beni andın mı bilmem
Bu sevdadan perişandı perişan olduğun bilmez
Bu zamanın güzelini öyle zorki anlatmak
Bugün her günkinden daha siyah bak
Bülbül güle meftun şarkılar söyler
Bülbüller öter güller açar fasl-ı baharda
Çağlayanlar cuş eder bi-dar eder çeşmanımı
Can çekilsin sen giderken sevgilim can istemem
Cananım ömre bedel gül yüzünle gülende
Canda hasret tende gurbet gözde sonsuz perdesin
Canda misafir Tanrıyı hoş tut
Çiçek çiçek açıvermiş sevgiler bastığın yerden
Çiçekleri dalları gökteki bulutları
Çileli gönüller hep yemin eder yeşile
Dağı aşıp çölü geçip ulaşalım Yunuscana
Dağlar taşlar yollar aştım
Daim Hakkı zikredelim
Daldım yine bir engine umman mı o gözler
Dargın gezen yar endamlı esmer
Derde saldın gösterirken bin deva her derde sen
Derde saldın gösterirken bin deva her derde sen
Deva gelmez bela gitmez teselli aha kalmıştır
Diyecekler bu dünyadan biri vardı geldi geçti
Dost bezmini olsun dileriz her gece vaki
Duman duman tütüyorum o yaktığın yerdeyim ben
Dünyanın en güzel kızı olsaydın
Durup durup ayrılıktan söz etme
Elveda ey kalbleri handan eden Remezan
Emineyi vereceğiz bu gece (DÜĞÜN)
Emrin başım üstündedir amadeyim el bağladım
En güzel yıllarımı hayallerin süsledi
Erdik bahare çıktık mesare