Dellalzade İsmail Efendi

Künc-i (Günc-i) gamda ruz u şeb dil bi-huzur

Manend-i ah kimse bana hem- nefes değil

Meseldir söylenir dilde

Muntazırdır sana uşşak gel güzelim (*)

Ne dane vü ne dam ü ne sayyad gerektir

Nideyim sabredebilsem dil ü can oda yanar

Nihani ol büt-i şirin-sühanle söyleşiriz

O dil ki ne gam ü endûh u ne melâl tutar

O güzel gözlerine hayran olayım

Olmadım ben dest-res manendine

Piyale elde ne dem bezmime habib gelir

Resm-i sur oldu müheyya şad u handan vaktidir

Ruy-i alemdir (Ruh-i alindir) kulub-ı nası hep mesrur eden

Şah azizi meh-lika (Sözsüz)

Sanırdım ey meh-i nazım

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Şeh-i genc-i sahavetsin sen ey şah-ı kerem-karım

Şema-i maksudu yak

Sen ettin kendine efkende gönlüm

Seni ben gördüğüm anda gönlüm aldırdım

Seninle neşeyabım ben

Serdar-ı Rüsul nur-i sübül hüsrev-i Batha

Sinede bir lahza aram eyle gel canım gibi

Sünbüli sünbüli sünbüli siyeh

Taht-gah eyleyeli gülşeni sultan-ı nesim

Yıkıldı aşk ile abad gördüğün gönlüm

Zehi safa ki yanımda o fitnecu biledir

Zülfünü ruhsara dök sünbül gibi