Dellalzade İsmail Efendi

A benim gözüm nuru cilveli yarim

A sultanım sen var iken ya ben kime yalvarayım

Al yanına bir dil-nevaz

Andelib-i sahn-ı aşka gülşenim

Aşkınla yandır sultanım Allah

Âyâ ne idem ol şeh-i hûbâne hediyye

Bana ol şuh gör neyledi

Ben olurum sana bülbül efendim

Ben sana mecbur olmuşum gel yavrucağım

Benim afet-i cihanım

Bilirim bende sensin Allahım

Bilmiyorum noldu bu dem ey gönül

Bir haber gelmedi aram-ı dil ü canımdan (*)

Bülbülüm bir güle kim şevkimi efzun eyler

Buyruk senin ferman senin

Buyruk Senin Ferman Senin (II)

Cefâ-yi tâli‘-i nâ-sâzkârı benden sor

Cefası (aşıka yarin-yarin aşıka) vefa değil de nedir

Çekme zahm-ı dil içün merheme zahmet cana

Çok kıldı harab dilleri mamur nigahın (*)

Dedim "Ey gönül Sultanı aman ey canımın canı" (*)

Etmedin bir lahza ihya hatır-ı viranımı

Ey gülistan-ı letafet içre kaddin nev-nihal

Ey kadd-i bala aladan ala

Ey menba-i ihsan ü ata şah-ı melek-zad

Ey merdüm-i çeşm-i cihan

Ey şah-ı (şahan/cihan) vey nur-i Yezdan

Ey şehenşah-ı melek-haslet ruhun pür-tab-ı nur(Eski yazı)

Ey servi-kamet nazik edasın

Eya şahenşeh-i taht-ı hümayun zib-i Osmani

Geldi eyyam-ı bahar-ı gulgule

Gevher gibi rizan olayım böyle gerektir bu

Gönül adlı bülbülüm var

Gönül burcunda ol mahdır

Gönül ki aşk ile pür-sinede hazine bulur

Gücenmiş ol gül-i gülzar

Gülzara gel ey gül-izar zevk edelim

Güruh-i enbiyanın serverisin ya Resulallah

Hayalin didede medhin dilimde şahım (Medhiye)

Hayatın cümleye sur-u-sürur-u şevket -efzadır

İksir-i gına hak-i der-i uzletimizde

İnile ey derdli gönül inile

İşte geldi nev-bahar erişti yaz

Kamet-i yare nazar kıl nahl-i mevzun böyledir

Keremkarın cemalidir cihanı eyleyen pür-nur

Kimlerle meyan- beste -i aguş-i meramdır

Kimseyi dil-teng-i azar etme sultanlık budur

Kul olurdum halk-ı alem olmasa kulun eğer