Arif Sami Toker

Hep rüya gibi geçti yıllar

Her şeydi benim için bir candı bir nefesti

Her ümmide bel bağladık sevmek neymiş geç anladık

İçimde ümitsiz sevgiler kanar

İçince şarabı ezelde gönül takıldı kaldı bir güzelde gönül

İnce bellerine lahur şalından

İpek saçlarınla güzel başını yasla sevgilim

Issız gecelerimde yalnız bıraktın beni

İstanbulun etrafı hep denizdir

Iztırabım taşarak şimdi çağladı

Kaçalım dersen kaçarım seninle

Kahkaha atsam bile hep hüzün içiyorum

Kalbime yuva yaptın sonra da yıktın

Kanadım yok uçamam

Karanlıklar paylaşıyor derdimi

Kırılmışsın sen bana

Kışın engin bir sudur yazın altın buğudur

Koşa koşa gel yanıma

Kötü imiş güzelim ne bilirdim kaderin

Longa

Manalı bakışlarla bakarsın derinlerden

Mazideki günleri anmak isterdim

Mecnunun gezdiği çölü bana sor

Medhal

Medhal

Mevla birdir biliyorsan

Mor dağların çiçekleri bir başka

Ne kadar yalancısın nasıl inandım sana

Nedir bu handeler bu işveler bu naz ü istiğna

Nedir bu kalpteki tükenmez hüzün

Olmadık dertler açıp şimdi el gibi bakan

Ölmeyen yücelen sevgiler var içimde

Ömrün sonu gelmiş gibi bir hal var içimde

Ormancı ormancı ne mutlu sana ormancı

Parlayan gözlerimde hasret özlemi

Pek arzular gönül efendim seni

Pervane olsam dönsem bağında

Peşrev

Peşrev

Peşrev

Ruhsarını gördüm Adalardan yaralandım

Ruhun ebedi neşesi sen hicri de sensin

Saçlarıma düşse de kar içimde bir heyecan var

Sana ben gönlümü açtım

Sana veda ederken beni öpüp sevmiştin

Sanat ufkunda yine bir güneş daha battı

Saz Semaisi

Saz Semaisi