Ahmet Uzel

Ben Tanrıya şükreyliyorum sen bana yarsın

Bende-i yarın oldu aşık -ı nalan sana

Benden canımı alsada mahım

Beni bi-zar eder zalim

Beni görmüyor mu gözün ne haldeyim görsene

Beni her an üzer dağlar yarelerim var

Beni yaktın beni yıktın beni üzdün güzelim

Benim can ü ciğergahım efendim

Benim derdim deva bulmaz

Benim derdim güzel yarim

Benim gönlüm ne hal oldu

Benim halim beter her an ey civan

Benim olsan ben seni severim ah severim

Benim yarim üzer halim ben ağlarken güler zalim

Benimsin sevdiğim sen neden hor bakıyorsun

Benimsin sevdiğim sen neden hor bakıyorsun

Benimsin yoktur bunun hiç bir çaresi

Beyhude beni sevmek ben gittikten sonra yar

Bi-çare gönül gonca-gülü dermedi gitti

Bil ki sen ey gonca gül kimseye vermem seni

Bil ki senin ömre bedel şen sözlerin

Bilirim ey dil neden böyle efkare daldın

Bilirim yakışmaz ağlamak bana

Bilmedin hiçbir zaman derdimi gönül

Bilmem daha ne versin kendini saymaz gönül

Bilmem ki kime yalvarayım ah edeyim ben

Bilmem ki ne var can ile canan arasında

Bilmem ki neden hep seni eller sarıyor

Bilmem ki neden ömr-i hazin ah ile geçti

Bilmem ki nedendir bana sen hor bakıyorsun

Bilmem ne için açmıyor bahtımda gül

Bilmemişim sevdiğim kadrin meğer

Bin ah ediyor kalb-i hazin baht-ı elemden

Bir bakışla sevdi gönlüm yar seni

Bir başka alem var güzelim didelerinde

Bir başka şarap var şu kızın cam-ı lebinde (*)

Bir eski hatıranın yaresi var derinde

Bir gizli elem doldu gönül her hevesinde

Bir gönlüm var ki hep kırılıp sırçadan ince virane olur yar-i cefa gel demeyince

Bir gül için bülbül giymiş kareler

Bir gül sana benzer ben ezelden tanırım

Bir gün alacak aklımı o tatlı bakışlar

Bir gün gelecek sen de bana yar olacaksın

Bir gün gelecek terk edecek alemi canım

Bir hatıranın izleri var gizli yerinde

Bir hatırın soran var mı o yaran nerde hani

Bir melal var hep içimde a canım efendim

Bir merhaleden güneşle dünya görünür