Yürük Semai
410 eser
Bu Cihânda Hûş-ı Rindân Nice İntizâre Düşdü
Bu gece ben yine bülbülleri hamuş ettim (7 iki nüsha)
Bu hasta dili görmeğe say-i nazarın yok
Bu tab ile ruhsare-i canane bakılmaz
Bülbül gibi her şam ü seher nalelerim var
Bülbül gibi pür oldu cihan nağmelerimden
Bülbül ki aşiyan-ı fenayı koyup gider
Bülbül yine çık gülşene feryadını dinlet
Bülbülüm bir güle kim şevkimi efzun eyler
Çaldıkça benim şarkımı kanunda güzel kız
Can feda lahza-i nazzaresine
Can ü dili mesrur edip ol şah-ı cihanım
Cana firak-ı aşkın ile Suzinakinem
Cana seni ben mihr-i vefa sahibi sandım
Cana seni ben mihr-i vefa sahibi sandım
Canan gide rindan dağıla mey ola rizan
Canane gönül vereli canımdan usandım
Cefası (aşıka yarin-yarin aşıka) vefa değil de nedir
Cefaya ey büt-i nevreste takatim var yok
Çekmiyor yar-i sitemkar hayli demdir nazımız- Çeşm-i nigehin süzdü o şehbaz-ı muhabbet
Çevrendeki tılsımda bahar lezzeti gördüm
Ceyhun arayan dide-i giryanımı görsün
Çileler halkalanıp zülfüne sünbül dokuyor
Çıktılar Seyrana Hublar Geşt Ede[r]ler Naz İle
Çok sev ki muhabbette yarış haktır efendim
Çoktur bilirim kulluğu ifada kusurum
Çün taze ruhun şekli çemende güle düştü
Dadendem ezel secde-ber rûy-i sanem ra
Dağlarda benim şevk ile avazelerim var
Dehr olmada bu sur ile mamur-ı meserret
Dehrin eleminden yine ben avareser oldum
Dem-i visal o şuha itabı neylersin
Der yemeni pişi meni
Derd istiyorum sanma ki derman ararım ben- Derdim bana kar eyledi dermana el ermez
Derman aramam derdime gözyaşımı silmem
Derviş reca-yi padişehi neküned
Dil bir güzelin vuslatına muntazır oldu
Dil değiliz dilber için zil değiliz mehter için
Dil etse nola yar içün ağyare müdera
Dil fikrile bin canda nihan eylemek ister
Dil verdiğin ol çeşm-i siyeh-meste işittim
Dila çunem dila çunem
Dilber olucak aşıkına eyleye çare
Dilde tabım ol kadar nuş eylesem deryaları
Dile revnak getirir şimdi beyim seyr-i çemen
Dilem rubude-i an çeşm-i şuh-i fettanest