Türk Aksağı

Munis nazarından dökülen vade inandım

Nadir bulunur zümre-i nisvan arasında

Nafile ağlayarak sızlama ağyare gönül

Naz etme gel ey meh-lika

Nazında senin özlediğim eski cefa yok

NE GÜZEL ANADOLU (Yollar pınarla dolu)

Ne yapsam ol cefakare inanmaz

Nerelerde kaldın ey serv-i nazım

Neşenle coşup renk alıyorken günlerimiz

Neşenle emeller gülüyor kalbime ey mah

Netsem neylesem ben bu aşkın elinden

Neyden dökülen nağme olup kalbine aksam

Nurunla ah döndü başım yandı gözlerim

O güzel gözlerde bir damla yaş olsam

O harab mabede ben bekçi olup kalmalıyım

O sıcak gülüşün kalbimi sardı

Ol şuh-i cefa-perveri(safa-perveri) gördüm de bayıldım(*)

Oldu mu şimdi oldu mu komşu

Oldu yine bi-çare gönül müptela-yı aşk

Oldukça zahir eyyam-ı hicran

Öldür beni sen aşkımın en tatlı çağında

Öldür beni sevmezsen eğer cilveli şen kız

Oluk başı çimen çayır

Ömrüm bu bahar mevsimi ağyar ile geçti

Ömrünce günah çek ele baktın gidiyorsun

Onüç (Tam üç) senedir aşkını ruhumda yaşattım

Öpsem de o gül-ruhlerin ruhum solacaktır

Öpsem güzelim gözlerini gözbebeğinden

Öptümdü bir gece seni en tatlı yerinden

Öyle bir yare düştü ki gönlüm

Oynar meyale bak imtiyale

Özlem benim hicran benim bunu söyler yüzüm tenim

Palandöken dağında kavalımın sesi var (*)

Palovit Şelalesi

Parlak saçını bir gececik okşayabilsem

Pazartesi haftanın ilk günüdür ilk günü

Perişan bir güzellik var yine çeşm-i siyahında

Pervane olsam dönsem bağında

Plaklarda sesini duydum da (DURSUN KAPTAN)

Rabbin bilenler hizmet kılanlar sadık olanlar yezdanı söyler

Rast geldi gönül çeşm-i sitemkar-ı nigare

Reftari nazik bi-bedel

Ruhum bir uzak hatıranın uğruna yandı

Ruhum musun ey ruh-i safa-bahşı cihanın

Ruhum nice yıl andı onu yandı yasından

Ruhum seni sevdi sana yandı sana yardır

Ruhumda baharımda açan tatlı emelsin

Ruhumda bu şeb hicr-i visalin yanıyorken