Düyek – Semai

Hasretinden bir gün olsun gülmedim

Hasretle yanar gönlüm gurbette akşam oldu

Hatıralar saçılmış ruhuma yaprak yaprak

Her akşam güneşin battığı yerde aşkının sihrine dalmak isterim

İşte bu son saadet sevgiden bana kalan

Kalbi yaktın gittin şimdi nerdesin

Kalblerden dudaklara yükselen sesi dinle

Körfezin koynundaki mavi düş meyhanesi

Korkuyorsan sevmekten sevildiğin bil yeter

Medeniyyet başkenti mazide yazılı ati (İSTANBUL GÜZELLEMESİ)

Medhal

Milattan onbirbin yıl öncesinde güneşe tutulmuş bir deniz kızı

Ne derlerse desinler sana tutkunum delice

Ne gözlerde fer ne yürekte kor kaldı

Ne zaman bahar gelse gönlüne neşe doğsa

Nişanlım ayrı benden canım ayrı bedenden

Özlemin çekmekle bitmiyor artık

Rabbimizin emri namaz

Riya değil sevgim inan bana

Ruhumda sevgilinin o tatlı hatırası

Sabahı olmayan geceler benim

Selam size selam size şehirliler selam size

Sen değilsin yürekten beni ağlatan

Sende bir sen yaşar ki o sen değilsin

Seni ilk görüşte kanım kaynadı (Aralayınca)

Seninle kırlarda koşar oynardık

Serildi sulara ay nurdan inciler dizdi

Şu dünyada bilmeyen yok sana gönül verdiğimi

Teselliler masalmış hiçbiri kar etmiyor

Unutmak istesem de unutmak elde değil

Uykusuz sahildeyim şafakta rüzgarlarla

Uzuyor yıllar gibi dakikalar sen yoksan

Yağmur sonrası açan güneş gibisin

Yağmurun sesinde seni dinledim

Yanan bağrımda ateş yüreğimde kanımsın

Yanıp duruyorum bitsin bu gurbet

Yıllar sonra yeniden sana aşık oldum ben

Yıllar var ki bu aşkı gönlümden silemedim

Yıllar yılı bekledim adın her an dilimde

Yıllarca hep yalvardım geçmedi sana sözüm