Düyek – Semai

Açlıktan değil halsizliğim bükük se boynum sümbüller gibi

Akıp giden zamandan elimizde ne kaldı

Anladım gidip de dönmeyeceksin

Anlatayım hayatımı dinle güzelim

Anlattı erenler bir bahar değil

Aşkımın bahçesinde açılan sarı zambak

Ayrılıktan söz etme ben ümitsiz yaşayamam

Bahar meltemidir başımda esen

Bahçemde son gül açarken ruhumda bahar neşesi

Başımda kavak yeli esiyor hayır mı ki

Ben kadar sen de sevsen ya da özleyebilsen

Beni sana bağlayan gözlerinin rengidir

Bir ah çeksem dağı taşı eritir

Bir başka eda başka bir arzu ile geldin

Bir değil ben sana bin can olurum

Bir gecelik aşk sandın sen aşkı

Bir kır çiçeğinden daha tazesin

Bir rüzgardır gelir geçer sanmıştım

Bir şiir yazdım ki sayfalar doldu

Bir zaman gençti yaşım aşk ile hoştu başım

Biraz kül biraz duman o benim işte

Bizi ayrı koyan kadere inat

Çaresiz dert gibisin yüreğimi dağladın

Çaresiz kaldım yüce Allahım

Dağlarımdan esen yeller gelir geçer türkü söyler

Doğuşunla sen hemen ruhuma girdin

Dur dedim dur dedim durmadı yıllar

Ela gözden nar çiçeği dudakan

Eylüle az kaldı yeşiller kızıla sonra sarıya kesecek ve düşecek dallarından

Gecelerden gelen bir ses duyarım

Geceleri kaldırım dost sesi verir

Gel artık gel yeter

Gerçekle gözgözeydi yanılmaz biriydi o

Gezindin gizlice dün yine başka alemi

Gidince yıkıldı bu gönül hanem

Gittiğin günden beri şu gönlüm yaralı yar

Gölgene sığınmış bir yabancıyla

Gönlümün sultanısın ferman senin efendim

Gönlümüzden yüzlerce sevdalı gelip geçti

Gönlümüzün baharı solmadan gel sevgilim

Gönül başbaşa verip sevişmek hevesinde

Görürsün güzelliği duyarsın yazamazsın

Gözlerimden yüzün kulaklarımdan sesin silinmedi senelerdir(*)

Gözlerin bana dalsın iki elin avcunda

Gülerken güller açar insanın gözlerinde

Güneşinle ışık yaktım sevda dolu ufuklara

Gurubun rengini içmiş kanarak titriyor dalında ateşten bir gül

Hani yosun rengi gözlerin olacaktı senin(BİR NİSAN AKŞAMINDA)