Ağır Aksak Semai
97 eser
A gönül cüra mıyız kar -ı penah eyleyelim
Aceb mi ah germi olsa müştakın cihan dilsuz
Ağlarım ağladığım yare nümayan olmaz
Aldın dilimi zülfün için şane mi sandın
Alem-i işrette mest olmuş ne Cemler görmüşüz
Ben değil meftun-ı hüsnün müptela alem sana
Ben neler çekmekteyim bilsen dil-i avareden
Bi-baht olarak devr-i şebabı heder ettin
Bilindi buseye yok yarin izni
Bilmem anı ben gelmedi misli bu diyare
Bilmem ki ne yaptım sana ben
Bir afetin aşkıyla gönül eyledi ülfet
Bir bülbül-i bağım ki ne zir ü ne bemim var
Bir hıyabandır ki hasret kuy-i canandan geçer
Bir şuhun oldum maili
Bir tıfla duçar oldu gönül semt-i Bebekde
Bu meşreb ile sen beni mecnun edeceksin- Bütün sözler yarım kalmış tebessüm yok dudaklarda
Cemiyyet-i dil koymadı mestane nigahın
Çeşm-i bed-keş be-çeşm-i mestet ne-rezed
Çok kıldı harab dilleri mamur nigahın (*)
Didi çi kerdi çi kerdi- Dil hanesini yıktı o mestane nigahın
Dil sana ey meh bendedir
Dil verme gönül aşka ki aşk afet-i candır
Dil-besteye lutf u keremin ma-hazar eyle
Dil-i aşıkları bend etmede bir pehlivansın sen
Dil-i bi-çareyi mecruh eden tiğ-i nigahındır (6-7. iki nüsha)
Dilim sad-çak-i mihnettir
Doldur getir ey saki-i gül-çehre piyale
Dur etme yanından asla bendeni ey kaş-ı keman
Düşmüşse firak sineye susmak ne yamandır
Düştüm düşeli aşk oduna ruz-i ezelden
Ebrulerinin zahmı nihandır ciğerimde
Efendim kadrini bildim
Ey gonce-i bağ-ı cihan vey ziynet-i destar-i can
Ey mah-ı(şah-ı) melek-huy kadd-i bala-yı ferahnak (*c)
Ey menba-i ihsan ü ata şah-ı melek-zad
Ey nahl-i gül dilber peri
Ey şah-ı cihan eyleye Hak ömrünü efzun
Ey şah-ı felek kevkebe-i devran senindir
Ey şah-ı melek sen gibi irfan bulunur mu (*)
Ey şah-ı vefa güster-i lutf-i himem-ara
Eya şahenşeh-i taht-ı hümayun zib-i Osmani
Eylesen de cevri yok ey meh hata
Feryadımın alemde benim hiç eseri yok
Geçen şimdi bu yerden bad-ı ömr-i bi-kararımdır
Gözüm görmez elim ermez gözül divane misali