Isfahan
261 eser
Bıktın mı siyah gözlü güzel kız elemimden
Böyle rakkas ne demeli
Bozdunuz ahd ü amanım
Buldu canım cana canan derde derman bu gece
Çağırır gönlümü bir vuslata kıvrak bakışın
Can bu tenden gitmedikce pervaneyim Kurana ben
Can mısın canan mısın sen söyle Allah aşkına
Canda hasiyyet mi var sevda-yı canan olmasa
Cihâna pertev-i mihr-i cemalin lem'a-tâb olsun
Çoktan ey saki gelip sinemde mihman olmadın
Çün doğup tuttu cihan yüzünü hüsnün güneşi
Dehrin elemi bitmedi billahi usandım (*)
Deli gönülün deli arzusu budur arzu bu ya
Derdini hiç kimseye dil söylemez
Deruni oldum efkenden
Didarını rüyama niçin hasrediyorsun
Dil hane-i viranımı yıktın temelden
Dil ü can hiç karar etmez
Dil yaşlı doğar genc olur aşk ü heyecanla (*)
Dil-i bi-çare senin çün yanıyor
Dilde daim bir akış var dilbere ah dilbere
Doğdu ol Sadr-ı Risalet bastı arş üzre kadem(*a)
Döner bir eski plak içli bir keman duyulur
Düşme ey aşık hayale yağma yok
Düştü (gönül-gönlüm) yandı nare
Düştü billur gerdeninden sime benzer ince tül
Düştün elem-i aşka gönül dağları aştın
Düşümde kar gibisin sen döşümde kor gibisin
Ela gözler beladır cana gözler
Erişsin kaddi dildarın
Eşk-i firkat dideden cari iken hayli zaman
Etme beyhude figan vazgeç gönül
Evvel tevhidi zikret sonra cürmünü fikret (Giydirme Eser)
Ey benim devletli sultanım Muhammed Mustafa
Ey Bu Kûy Şehrini Bin Lutfîle Âbâd İden
Ey çenk perdehay-i sipahanem arzust
Ey gaziler yol göründü yine garip serime
Ey gönül derdin gamın var işte derman böyledir
Ey nesim-i seheri canda yerin var senin
Ey tir-i cefa dide-i mestanıma değme
Eyvah o benim taliime sen de mi uydun
Fariğ olmam eylesen yüzbin cefa sevdim seni
Ferdayı düşünmem seni sinemde uyutsam
Feryadıma efganıma imdad edecek var
Fesleğen ektim gül bitti
Gah anıp gamzen senin feryad ü efgan eylerim
Gel bezme bu şeb naz ile reftarını göster
Gel bu akşam kalbimin feryadı neymiş gör biraz