Eviç

Hicran şeb-i tar-ı ma nedared

Hicranlı geçen her gecenin gündüzü gamdı

Hicrinle gözümden acaba kan mı boşandı

Hıçkırır her nefesinde yine bi-çare gönül

Hun-i çeşmimle yazarken sanihat-ı aşkımı

Hüsn ü anın nakşolundu kalbime ey meh-cemal

İçimde kalmadı sanki ne hasreti ne adı

İçimdeki bir ses diyor ki bana

İçtiğim su kadar muhtacım sana

İlm-i bahr-i vücud esdafının dürdanesiyim ben

İmanımız Allahdan kadri yüce Mevladan

İmruz heva-yı bagest

İnsan hiç dertten kurtulmaz bir mürşide varmayınca

İsyan edmem ben köle olsam da o yare

Kaç zamandır yol gözlerim seni görmek ne zor şeymiş

Kaf ü nun hitabı izhar olmadan

Kahbe felek kinin mi var alacak

Kakülleri lüle lüle gel karşıma güle güle

Kalbimde açılmış dağılan bir kuru güldün

Kaldığım günden beru bu aleme ben bi-karar

Kalplerde yanan hale-i mehpare misin

Kamerden kıskandım seni dün gece

Kamu işim hata estağfirullah

Kan ağlayayım haşre kadar hem yanayım ben

Kar mı yağmış kasabanın dağına

Kara bahtım diye ah eylemenin var mı yeri

Karasuyun her tarafı ormandır

Kavakta turna sesi var canım

Kemal ü fazl ile alemde iftiharım yok

Kim bilir sevdiği ne bir güzel sevdi yine

Kim demiş ki onca yıllar geldi geçti

Kimsenin hâline zann itme ki imân ideriz

Kıl nigah-ı iltifatınla derunum kam-yab

Kokladım yar elinden güllerin güzelinden

Kullarında yok sana layık meta

Kullarında yok sana layık meta

Kumral başı bir saksı ıtır penceresinde

Küncî ve kitâbî vü harîfi dü se yek reng

Lerzan ediyor ruhumu çeşmindeki efsun

Leyle-i kadir sende doğdu

Longa

Lutf edip külbe-i ahzanıma gel

Ma çü masnu-i müsanı histim (AYİN)

Maksadı aşıkların hikmet-i Yezdan olur

Meded Allah sana sundum elimi

Medhal

Medhal

Medhal