Eviç
548 eser
A be kızan İlin nere
Açarken her seher bahçende güller (GÜLİSTAN GÜZELİ)
Açık konuş seni bugüne kadar benim gibi seven biri var mıydı
Açtım aşıklar defterin söylesem yare dertlerim
Ağla çeşmim eski lezzet kalmamış peymanede
Ağladıkça olmada halim beter
Ah eder inler gönül ol turra-i şeb-gun için
Akşamın sabahı da vardır bir tanem
Akşamları hep aynı sokaktan geçiyorsun- Al dudaklı bahar gözlü tatlı dilli şirin sözlü
Aleyke sallallah ya hayre halkıllah
Allah u Rabb-i layezal
Allahı bilenlerden ilmiyle amillerden
Alma tenden canımı aman Allahım aman
Artık deli gönlümdeki çarpıntı düzelsin
Arz-ı tazim eylemez mi alem-i imkan sana
Arzuma dizgin sevgime zincir vuramazsın
Aşık mı senin de yüreğin söyle güzel yar
Aşıklar eskidenmiş aşklar yine eskiden
Aşk ile devran ederler
Aşkın ile aşıklar yansın ya Resulallah
Aşkınla gönül bülbül-i şurideser oldu
Aşkınla harab olduğumu söyleyebilsem
Aşkla kaim cümle alem cevher-i ervahtır aşk
Ateş-i aşkın senin ey mehlika- Ateşim yanmadan tütünüm tüter
Atladım bahçene girdim gülleri fincan gibi
Ay içinde besmele gördük elhamdülillah
Ayağına giymiş sedef nalini
Ayine-i dilden silerek kevn ü mekanı yad eyle zamanı
Aynalar kendini yineler aynalarda
Azm-i sefer ettin dil-i nâçârı unutma ( Eviç Kâr-ı Hasret)
Bağ-ı sinemde açıp lale gibi dağ-ı derun
Bağçe-i alemi hoş bu ile doldurdu o gül
Baharın geldiğin nerden bileyim
Bak şu Hakkın hikmetine ne güzeller yaratmış (Eski yazı)
Bakışın dolar gönül mor gecelerden fer alır
Bazen giderim altına dehrin- Belli ki kara gözlüm aşkımız fazla sürmez
Ben ağlar idim her gece ol yarim uyurdu
Ben gedayım şöhret-i darayı versen istemem
Ben helal ettim sana kendi elimle kanımı
Ben heva ile riya-yı nefse etdim iltifat
Ben ne yaza hasretim ne bahara düşkünüm
Ben yürürem yane yane aşk boyadı beni kane
Benim yarim çok cilveli
Benim yarim görünsün sürmeleri sürünsün- Beyhude beni sevmek ben gittikten sonra yar