Dilkeş Haveran
166 eser
Açıldı bahçede güller
Andelib-asa bürünmüş cay-ı matem naleye(**a)
Aşkının tahtını gönlüme kurdum
Aşkınla gönül bülbül-i şurideser oldu
Bağ-ı hüsnünde gönül bülbülü nale -han olur
Başım dumanlı ve yorgun nolur uzat kolunu
Baz amedem baz amedem (AYİN)
Be-hey bülbül nedir feryad var eyle Hakdan istimdad
Ben bir acep ile geldim
Ben yine bir dilber-i ranaya oldum müptela
Bende Mecnundan füzun aşıklık istidadı var
Bir görmek ile hüsnüne kıldın beni şeyda
Bir gülün meftunu oldum ben de bir bülbül gibi
Bir güzel söz söylemiştim derbeder olmuş
Bir hareli göz oldu benim kalbime mehtap
Bir kanatlanmış alevsin ruhumda her gün benim
Bir matem-i firkat tutuyor giryeli gönlüm
Bir ömrü geçirmiş gibi sevda durağında
Bir teessür görünür tatlı nigahında bana
Bir ümit meltemi dağıtır tasa
Bir yıl daha can verdi zamanın kucağında
Bişnev ez ney çün şikayet miküned
Biz ehl-i diliz mest-i mey-i aşk u hevayız
Biz ney gibiyiz bizdeki sesler de senindir
Böyle bir anda niçin attın beni
Bu demde bülbül-i şuride efgan eylemez neyler(**a)
Bütün alem müteessir oluyor bak kederimden
Cana seni ben mihr-i vefa sahibi sandım
Demedim hicranımı ellere yarar diye
Derd-i hicranınla her an ağlarım
Dil-besteliğim gonca-i handanın içindir
Dil-i şuride hayfa yare yar ağyare maildir
Düştükçe safa eyleyelim sizde ve bizde
Düşüp bin türlü ümmid-i muhale
Duydum ki güzel sözlerinin hepsi yalanmış
Essalat ü vesselamü aleyke ya Seyyidina
Ey hoş ol mest ki bilmez gam-ı alem ne imiş
Ey şuh-i cefa-pişe yeter firkat ü hicran
Ezelden derd-i aşk-ı hüsn-i yare mübtelayız biz
Gamzen ne dem ki tiğ çeküp hun-feşan olur
Gel benim ahu bakışlım gel beni şadet
Gel bezm-i meye şevk u şetaret ile pürdür
Gelin meydana girin devrana
Gelin tanış olalım işi kolay kılalım
Gez dolaş ağyar ile ben ağlarım sen durma gül
Girelim bahçeye güller bizi aguşuna alsın
Gönül bahçemde son güller coşarken gitme cananım
Gönül bir dem karar etmez hayal -i yare düştüm ben