Udi Kadri Şençalar

Ey kara gözlüm

Fakirliğin yaşamını bilenler

Faniler diyarı beni ararsan..

Fidandır yetişmiş bir leb-i gonca

Garib bülbül neden böyle feryad edersin

Geçse aylar yıllar bile seni ruhum sevecek

Gel cicim nazlanma sen

Gelmedin yandı içim bekledim hep yollarını

Gezdiğim dikenli aşk yollarında

Gizli bir sır dolaşır sanki gözlerde derin

Göklerle denizler bana şevkatle sarıldı

Gönlüm gibi ruhumda da bir eski elem var

Gönlüm yaralı bilmiyorum yar bana noldu

Gönlüme (Kalbime) bitmeyen bir sevgi verdin

Gönülde baharsın yüzün gülistan

Görmedim ömrümün asude geçen bir demini

Gözlerin ateşli birer dere

Gözyaşlarım damla damla kalbe doluyor

Gözyaşlarımın coştuğu tenha gecelerde

Gül açar bülbül öter her taraf neşelenir

Gülmemiş diyorlar gönül çekeni

Gülsün diye hep gül yüzüne gülleri serdim

Güneş gülmüş bülbül ötmüş hepsi boş

Gurbet derdi gönül derdi beni perişan etti

Güzel Ayşem gel yanıma

Hasretle dün akşam yine ben hep seni andım

Hasretle geçen günler ne zaman son bulacak

Hasretle geçti ömrüm baharım hem de yazım

Hazanda bir gül açarsa meğer bir gün çabuk solarmış

Her derde şifa zülfünü koklar bayılırdım

Hicran hastasıyım yapayalnızım

Hüsnün gibi nağmende güzellikle müzeyyen

Hüznün okunur gözlerinin nuru içinde

İç durma iç güzelim bugün ayrılık günü

İçimdeki sevgini artık uyutmak istiyorum

İlk buse ürpertirken içimi duygu sarar (*)

Kaçma ardınca süründürme ölümden ölüme

Kalbim sensiz yanıyor hep seni kıskanıyor

Kanatsız bir kuş gibi kaldım gurbet ellerde

Kanımdaki zehirden arıtan beni

Kara gözler sürmeli

Kara gözlüm efkarlanma gül gayrı

Kararan gönlüme artık felek de olmuyor yar

Karşı dağdan uçan turna

Kaş çatınca anlıyorum bana dargınsın

Kayalıklar yosunlu

Kesik saçı kumralmış

Kim derdi ki aşkınla perişan olacaktım