Turgut Çelik
122 eser
Rüzgar bağa estikçe çıkar dağlara ömrün
Sanki hicran perdesiydim sustu sazlar doymadan
Seher vakti gizli gezdim bir bağı
Sen bilirsin çilemdir o ceylan yetiş
Sen ömürden bir güneşsin sen umuttan bir çiçek
Sensiz gülemem çölde umut bul bana artık
Sevgimizden bir deniz var sen güneşten közle gel
Silindim ben gönüllerden eserlerden silindim
Şimdi umut dağları hep kar gönül
Sitemlidir güzel yüzün bakışların
Soldu gönlüm beklemekten geçti ömrüm dönmedin
Son bahçede son yolculuğun derdine düştük
Son çiçekler güzde açmış
Son çiçekler güzde açmış biz bahardır sanmışız
Son çiçekler güzde açmış biz bahardır sanmışız
Son çiçekler güzde açmış biz bahardır sanmışız
Son çiçekler güzde açmış biz bahardır sanmışız
Son görüşmem belki artık kal bu akşam öyle git
Son şarkı oldu haram hiç sorma azdı yaram
Şu yıkılan dünyamın küresi gözlerindir
Sustu bülbül sanki solmuş bir demet gül şarkımız
Toz pembe ufuktan güle tül perdeyi germiş batıyor gün
Tutuştu can yavaş yavaş
Uçtu yıllar geçti ömrüm ben duruldum Allahım
Uzar gider kural budur çınar yavaşça demlenir
Yine sen kalbimi yaktın yine gönlüm dile düşmüş