Turgut Çelik

Gül bu gözler çok güzelmiş korkarım göz değmesin

Gül çiçek takar geçer esmerim bakar geçer

Gül uykudadır ötme garip bülbül uyandırma yazıktır

Gülde kalmış hangi mevsim hangi dem var nerdesin

Gülerek can vereyim aşk ile ben

Güller o güzel alnına değmiş yaralanmış

Güller o güzel alnına değmiş yaralanmış

Güller yere düşmüş kederinden soluyorken

Güllerin gölgesinde geçen mevsimler...

Gün battı ufuklardan akşam oluyor sensiz

Gün doğarken ayrılık var gözlerin yaş dolmasın

Gün doğarken ayrılık var hiç sabahlar olmasın

Gün doğmadan olsun sabah

Güneş doğar olur sabah neden yüzüm gülümsemez

Güz gurbeti değmiş sarı yaprağa

Hasret can evime geldi dayandı

Hasretim var can dayanmaz anlatılmaz pek derin

Hasretimsin süzse candan hüzne batmış göz yeter

Hastayım ben gel ne olur demiştin

Hayat verir senin sesin

Hekim sen bir zehir sundun budur derman diyorsun

Hep kalbimi vurdum diye gurbetlere doktor

Her umuttan arda kalmış

Her zerrede dünyam dönüyor

Hiç gelmeyecek yazlara kaldıysa çiçekler

Hicranla solan ufkuma gün doğmasa derdin

Hicranla solan ufkuma gün doğmasa derdin

İçimde bir çiçek açar hazan vurur yıkar gider

İçlenip hep ömre sundum aşkı

İlk göz ağrım son tesellim aşk güvensiz olmuyor

Kalbe hicran girmeden gel (BİTTİ SABRIM)

Kaldık sana hasret diye akşamda keder var

Kilitlenir gönül kapım çalan mı var senin kadar

Kısmet tomurcuk güllerde kalmış

Kıyısız okyanusun ıssız derinliğinde

Kolyen olsun mor menekşem her heves sümbülde kalsın

Ne istersin nedir derdin usandım ben gönül senden

Nedir çilen desem ne der

Olmaz olsun gül bağından geçmem artık dargınım

Ömrüm artar görüversem seni bir gün güzelim

Ömrünce günah çek ele baktın gidiyorsun

Ömür biter çilem dolar keder kalır hüzün kalır

Ömür geçer çilem dolar keder kalır hüzün kalır

Ömür neden çabuk geçer

Ömür verir senin sesin yüzün biraz gülümsesin

Ömür verir senin sesin yüzün biraz gülümsesin

Özlemle yanan bağrıma gözyaşları damlat

Özlemle yanan bağrıma gözyaşları damlat