Suphi İdrisoğlu

Sevdik doyası sevdik deliler gibi sevdik

Sevdim gönülden ey gül-dehen

Sevgi dolsun tüm gönüller

Sevgiler sende kalsın kalbindeki iz benim

Sevgilim güvenme güzelliğine

Sevgim uzakta kaldı sevdam hep oralıdır

Sevmek Tanrı nimetidir seven bilir sevmeyen hiç

Sevmesini bilemem gül desen de gülemem

Sevmeyip te ne yapayım Istanbula benziyorsun

Şiirde şarkıda sazda güzeldir öyle bir güzel ki gönül dayanmaz

Şimdi duyguların gün dönümüdür

Sirto

Söndü neşem söndü ömrüm yıldızım

Sonmuş bu gidiş dönmedi hicran seferinden

Söyle kim nazar etti kıskandı sevgimizi

Şu yüreğim can evinde vurdukça

Toprak yeşile boyanmış

Unutmadım seni ben geleceksin değil mi

Unutmak istedim seni bir anda

Unuttum dersem eğer elbette yalan olur

Uyu gözlerinde renksiz bir perde

Uzak denizler almış saklamışlar koynunda

Yalan aşk sevgi vefa her şey seninle gitti

Yanma kalbim yanma artık bende takat kalmadı

Yarısı benim gülüşlerinin

Yazın açmak bilmeyen kışın naz eden bir çiçektin gönlümde

Yeter beklettiğin ömür bitiyor

Yine bahar olmuş gibi

Yıllar geçecek yaşlanacaksın

Yıllar geçse de aradan güzel yaratmış yaradan

Yıllar taşımaktan bıktı ayları

Yıllarca çile çektim belki bir gün son bulur

Yıllarca kalbimde sakladım seni

Yokluğun her dakika ölüm demek gitme kal

Yollarını gözlüyorum günlerdir geldiğin gün iki güneş doğacak

Yükseklerden akar da çağlar şarkılar

Yüreğimde mayalandı acılar hasret bana zor geliyor bir tanem

Yüreğime sevgi düştü aşk düştü