Subhi Ziya Bey (Özbekkan)

Ağlarım ağladığım yare nümayan olmaz

Ağlarım ağladığım yare nümayan olmaz

Ah yaramaz yavru ceylan

Aklımı başımdan alan gözlerin

Allah bes ve der heme an zül cemal

Aşıka tan etmek olmaz müpteladır neylesin

Aşkı muhabbet gibi sandı gönül

Bağ-ı dehrin hem hazanın hem baharın görmüşüz

Bahçenizde sünbül olsam sevdiğiniz bir gül olsam

Baht-ı na-sazım beni dildardan dur eyledi

Baht-ı na-sazım beni dildardan dur eyledi

Ben bilmez idim gizli ayan hep sen imişsin

Ben esir-i derd-i hicranım vefasız yare ne

Beni güldürmedin alemde neden ey yüzü mahım

Bilmem niye yar dide-i giryanıma bakmaz

Bir gamlı hazanın seherinde ısrara ne hacet yine bülbül

Bir gün gelecek sen de gönül şad olacaksın

Bir zamanlar şevk -i cuşacuş olan

Boş kalbimi bir hatıranın gölgesi bekler

Dağıtıp aleme peymaneyi sun zehri bana

Dedim "Bu kız ne güzel kız" "Nişanlıdır" dediler

Dem bezm-i visalinde heba olmak içindir

Dilerim buse olup kalmağı her an dudağında

Dökülmüş zanbak gibi perişan leylak gibi..(*)

Dönsek mi bu aşkın şafağından

Dün gece ye's ile kendimden geçtim

Durmadan aksın eğer isterse her gün gözyaşım

Edilsin badeler nuş inlesin tanbur sabah olsun

Ehl-i zevkin neşesi kaçmış yıkılmış lanesi

Ey bad-ı saba yar ile vuslat ne zamandır

Feryad ediyor bir gül için bülbül-i şeyda

Gönül verdim bir dilbere

Gücendi (İncindi) biraz sözlerime münfail oldu

Gülsitan-ı dehre geldik renk yok bu kalmamış

Gülü sevdiyse gönül hüsnüne benzer diyedir

Hasretle zar ü zar gönül

Hayli demdir ki cüda-yı kuy-i yar oldun gönül

Her şey bu zaman evinde na-çar geçer

Her vakt-i seher bülbülü guş eyledi ol gül

Hicran gecesi bahtı kare

Hüsnünde bahar neşvesi var teşne-i vuslat

Madem ki vardı hicran

Mahvoldu bütün sevgilerim tatlı çağımda (*)

Mevsimle geçen şimdiki aşklar da kısaldı

Nar bahçesinin goncası gülgun dehenindir

Ne demlerdi seza-yı bezm-i ülfet olduğum demler

Ne vefa var ne şifa var dil-i bi-çareye yardan

Ne zaman gelse hayalin bu harabata senin