Suat İsmail Gürkan

Bak etti terennüm yine feryad ile bülbül

Birdenbire bilmem yine neşen niye kaçdı

Çok çekti bu biçare gönül yarin elinden

Dehrin olamaz derdine alamına payan

Gel toplayalım inciler aşkın denizinde

Gene meltemlere hasretle kucak açtı deniz

Gittin amma ki kodun hasret ile canı bile

İstemem artık ışık rayiha renk alemini

Körfezdeki durgun suya bir bak göreceksin

Süzerek çeşmi füsunkarını kaş çatma sakın

Uzaklardan şafaklardan seyredeydim hep seni

Yine şahlandı Türkün tarihi baştan başa