Şevki Bey

Eller ile ol yari görünce bakakaldım (*)

Emel -i meyl-i vefa sende de var bende de var

Esir-i zülfünüm ey yüzü mahım

Etme Mecnun aşık -ı mecburunu

Etmesin avdet melal-i intizar

Ey dil diyemem "Yar bana yar olsan nolurdu"

Ey gözüm ağlama dildar uyanır

Ey hevai meşreb oldun baisi berbadımın

Firakın kesti tab ile tüvanı

Firakınla zalim harab oldu can

Gah ümid-i vuslat eylersin gönül

Gam u alam beni her an safa vü neşeyab eyler

Gam-dideleriz saki sun bir dolu kab olsun

Gel lutf ile(eyle) cana bu gece hane senindir

Getir saki bade maye-i candır

Git elem ağyare yüz sür bende takat kalmadı

Gönlümü duçar eden bu hale hep (7. iki nüsha)

Gönülde dağ-ı hicrandan eser var

Gördüm bu şeb sevdim seni

Gülzara nazar kıldım virane-misal olmuş

Hal-i nezimde acırsın sevdiğim dinle beni

Harab oldu yerim yurdum otağım

Hastasın zannım vefa mahzunusun

Hele vazgeçtim her türlü dilekten

Heva-yı aşk eser serde

Hiç soran yok hatır-ı na-şadımı

Hicran oku sinem deler olmaktadır halim beter

Hüsnüne söz var mı gayet anlısın

İftihar eyler seninle evc-i eflak-i sama (medhiye)

İki değil sekiz değil yüz değil

İltifat eyle bana yırtayım artık kefeni

İştibah etme gözüm nuru bana

Kader sen taliim ve sen kapkarasın

Kakülün oldu esir-i dil ü canım ezeli

Kalmadı sabrım hasrete cana

Kim demiş suziş-i aşkı dil-i şeyda bilmez

Kimseler gelmez senin feryad-ı ateş-barına

Kış geldi firak açmadadır sineme yare

Kucağımda büyütürken na-gah

Küşade taliim hem-bahtım uygun

Lutf eyle tabib dinleme kalbim benim öyle

Mahzun dilimi yadın ile şad eder oldum

Mecnun gibi ben dağlar gezerken

Mest olan cam-ı ezelden gayrı sahba istemez

Mey içerken düştü aksin camıma

Meyhaneye serdik postu

Müptela-yı gam olan rahat-ı dünya bilmez

Mutad edeli giryeyi zevke hevesim yok