Şevki Bey

Açma ciğergahıma ok yaresi

Afveyle suçum ey gül-i ter başıma kakma

Ah ey aşk ateş-i hicrana yakma canımı

Ahım seni sinem gibi suzan eder elbet

Arz eylesem (arzeyle sen) canım başa geleni

Arz-ı didar eyle cananım yeter

Arzu ediyor vuslat -ı can-bahşını canım

Aşk olsun o rindane ki gönlünde emel yok

Aşkın eser-i suzişine can acımaz mı

Ateş-i firkatle sinem dağlarım

Bais oldu çeşm-i mestin aşıkın berbadına

Bakmadın vaktiyle istikbaline

Bana doğru söyle ahu-nigahım

Ben ağlarım saz ağlar karşıda Gülnaz ağlar

Bi-nasibim kereminden dehrin of

Bilmem kime şekva edeyim derd-i derunum

Bilmiyorum bana noldu

Bir katre içen çeşme-i pür-hun-i fenadan

Bir kuzum var çok şirindir

Bir taraftan üzüyor gönlümü hicrin elemi

Bizar ediyor alemi bu hal-i tebahım

Bıçak düşmez belinden

Böyle cefa artık yeter

Böyle tırıl ne kalayım

Bozuldu revnak-ı bağ-ı baharım

Bu dehrin germ ü serdinden

Bu reng-i letafet güle gülzare de kalmaz

Cam-ı aşkın içtim oldum derd-nak

Canan bana cevr eylemeyi eyledi adet

Canan beni yad etmiyor

Canım gibi sevdikçe seni gönlüm ey afet

Canım senin olsun beni canın gibi sakla

Cefaya razıyım ben yar elinden

Çekmesin endişe gönlüm iftirak-ı atiye

Çün bahar eyyamı oldu geldi yaz

Dağlar dayanmaz eninine dil-i mahzunumun

Demem cana beni yad et

Derd-i hicranın beni naşad eder

Deşt-i gama her lahzada bir kaç seferim var

Dil nalesini guş ile bir dad edecek yok

Dil yaresini andıracak yare bulunmaz

Doktor ne için nabzımı aldın ele söyle

Dü çeşm-i mestin

Dü çeşmim hun ile doldu

Duçar-ı hicr-i yar olalı didem ağlıyor

Duyup ahvalimizi halk-ı cihan

Ebrulerinin hançeri bu sinemi ey mah

Edersen de cefa eğer