Semahat Özdenses

Ağla sevdiceğim gül ruhlerinden jaleler dökülsün

Akşam oldu hüzünlendim ben yine

Aşksız da yaşanmaz ki zannetmeyin yaşıyorum

Bir lahzada sevdim seni sevgili gel geliver

Bir tatlı bakış beni ona bağladı candan

Bitmeyen bir gecenin sabahında uyandım

Can mısın canan mısın sen söyle Allah aşkına

Can mısın canan mısın sen söyle Allah aşkına

Derdimle başbaşa kaldığım demler

Dile yadın gelir bakınca aya

Dün gece mehtaba dalıp hep seni andım

Duydum ki güzel sözlerinin hepsi yalanmış

Gönül hasretle giryandır

Gül bahçesine girdim de güzel ne oldu

Gurbet geçit vermez gelemiyorum

Hastayım zevk u safadan uzak

Hatırladıkça beni içi burkulsun

Her mevsim içimden gelir geçersin

Kader ayırsa bile hayalimden gitmedin

Karşıda görünen Çamlıca tepeleri uzaklardan sesleniyorum duyuyor..

Mahzun kalbim günden güne aşkınla eriyor

Maziyi andım da yandım bu gece

Mızrabından dökülen nağmede kaldı bu gönlüm

Nasıl sevmem nasıl sevmem seni a yarim

Ne bir dost ne yabancı kimseden bir nefes yok

Öyle bakma güzel gözlüm

Öyle bir ah eylerim ki ah elimden ah çeker

Şarkılarla anlat ki beni ruhundaki esrara gireyim

Sen geldiğin an meclise pervanen olur dil

Sensiz doğar gün batar

Sevgilim sanma seni bir an olsun unuttum

Sevgilim sevgilim yanımda mısın

Sevmiyorsan söyle bitsin bu çile

Son hatıranın üstüne ben hicranla eğildim

Sonmuş bu gidiş dönmedi hicran seferinden

Tanrım sevgiden yorulan kalbime sakin bir liman ver

Unutup bir an seni biraz ben dese gönlüm

Uyutmaz kimseyi sensiz benim feryad ü efganım

Yine ta fecre kadar seni andım bu gece

Yücelse arşına ruhum senin kemalindir

Zaman içinde ömür bir gün gibi çok kısa