Reyhan Karataş

Adını andık selam durduk yine bizimlesin biliyorduk

Ağlarım her akşam güller kanarken

Artık ne bir gonca ne de bir gül var

Ateştim kül oldum ışıktım söndüm

Ayrılık dediğin ateşten gömlek

Azimden bir kalesin Adananın kalbindesin

Baharımı karakışa döndüren kara gözlerinden şikayetim var

Beni soranlara eldir demişsin

Bir ateş var içimde yıllardır söndüremem

Bir haber vermeden gittin sessizce

Canım benim alev göze yeşil sürme çekilir mi

Çiçek açan dallar nerde

Derde gama yatkın yüreğime acı

Dökülmüş omuzlara ipek gibi saçların

Ela gözlüm ben güzeller bağına...

Elveda demeden bir daha düşün

Geçtiğin yollarda hep adım adım

Gel bir daha candan sevelim aldanalım gel

Gel dedim gelmedin bana

Gönlümdeki ümitler söndüler birer birer

Gönlümdeki ümitler söndüler birer birer

Gönlümü almadan gitme sevgilim

Gözlerin var boncuk boncuk

Gözümde yoktu cananımdan başka hiçbir şey

Gül dökmüşler al yanağın üstüne

Hangi gözden çıkarak ağlar mısın ey pınar

Irmağın kenarında tarihi bir yapısın

Kaan gibi aslan gibi geçip gittin bu dünyadan (*)

Kalbim aşkınla hergün yanıp sızlarken

Karanlık dünyama umut verdin bir tanem

Medhal

Mutluluk yıldönümü kutlu olsun meleğim

Mutluluk yıllardır açmıyor kucak

Ne çiğdem sarısı ne nevruz dalı

Ne zaman yağmuru saçımda duysam

Niye sevdim ki seni hep ağladım ömrümce

O ceylana bakmaya gör gözlerinde gözü kalır

Peşrev

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Sen kararan gönlüme ışık saçan güneşim

Sen yeşil gözlerle öyle bakarken

Sevgi sende dostluk sende

Sevgilim gül yüzlüm seni çok özlüyorum

Seviyorum deme bana sen aşktan hiç anlamazsın

Sirto

Sirto