Özcan Korkut

Merhaba Güneşe merhaba Aya

Meydan geniş amma ortalarda er yok

Meyhaneler mesken oldu seni sevdim seveli

Ne gülde renk kaldı ne bülbülde ses

Ne kıymetimi bildin ne sevmesini

Ne zannettin sen kendini ben böyleyim anla beni

Nerden geldim altın sanıp taşın toprağına kanıp

Öyle bir dert benim derdim

Öyle zor geçirdim sensiz günleri

Özlüyorum yağmurlar yağarken daha çok

Sabah olmuyor geceler uzun

Sakiya sun sun ki camın cam-ı Cemdir bizlere

Sararken ruhumu hicran ateşi

Şebnem yağıyor gönlüme güller goncalar açıyor

Sen benim hülyalarımda taptığımsın ey melek

Sen gözdelerin gözdesi bir taze fidansın

Senden alamam gönlümü imkanı mı var

Senden ayrı yaşayamam dünya bana dar olur

Seni sevmek mi günahım ne kusur etti bu gönlüm

Sensiz olmazmış bu faslın neşesi zevkin neden

Sevdiğim hiç gelmez oldun

Sevgi hayat verir bir ihtiyaçtır

Son ayrılık gönlümü yıktı sevgilimi benden aldı

Ümidim sen aşkım sen hayalim hülyam sensin

Üzgünüm çok ben bu akşam yalnızım derdim ile

Var olurken nur-u ruhum ben mi yazdım bestekar

Yalan mıydı gülen gözler bütün sözler yalan mıydı

Yavrum eller alıp gitti yüreğim dağlanıp gitti

Yine bir gün sonbaharda eski aşk diyarında

Yıktın aşkınla hayatım eyledin mahvı perişan

Yıllar var bir geceydi güzel bir rüya gördüm (Cemre)

Yıllarca gönül verip ardından koştum

Zannınca gönül etti safa hayli zamandır

Zehri sundular bana şifadır inan diye