Osman Nuri Özpekel

Çok zamandır ayrı düştüm sevdiğimden ağlarım

Çöz zülfünü dök omzuna handan olarak gel

Deli gönlüm seni her dem arıyor

Dil sevdi yine can ile canan olacağı

Diyemem senden uzaklarda neler çektiğimi

Dostlarım toplanın öldüğüm zaman

Erzurum vatanın irfan kalesi

Esrarımı kalbimdeki canın gibi sakla

Etüd

Evvel benim ahir benim canlara can olan benim

Ey saki-i gül-çehre getir bademizi

Eylülde melul oldu gönül yandı da lale

Feyz-i Yekta yaktı gönlüm cane tesir eyledi

Gel ey canımın cananı can evimde canan ağlar

Gel gör şu yanan kalbimin efganını dinle

Gelsem sana artık bu hazan günleri bitse

Gelsen bana sarsam seni göğsümde uyutsam

Gelsen bana sarsam seni göğsümde uyutsam

Gittin ya seherler de sabahlar da karardı

Gittin ya seherler de sabahlar da karardı

Gönlüm sana bilsen ne kadar bağlı derinden

Gönlümde açan gül seni bahçem diye seçti

Gönül sana nasıl kandım

Göründü karlı dağlar uzaklardan

Gözlerimden gitmesin çehren nigarımsın benim

Gözlerin bir ışık bakışın karma karışık

Gözlerinde damla damla inciler var yoksa ağlıyor musun

Gözlerinden davet aldım gel diyor

Gül kokar yarim benim gül-ruyi gülden penbedir

Gül kokar yarim benim gül-ruyi gülden penbedir

Gül yüzünde güller açsın ilkbahar ol sevdiğim

Güle baktım gül soldu gülün ömrü az oldu

Günaydın aşkımın ilk sonbaharındaki yarim

Günaydın aşkımın ilk sonbaharından gelen yarim

Halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi

Hasretle geçen her gece ateşlere yandım

Her derdime mahrem ki sen oldun olacaksın(**a)

Her gün yeniden gönlüme aşkınla doğarsın

Her gün yeniden gönlüme aşkınla doğarsın

Her şey bana bir tatlı hayal şen sesinizden

Kar -ı Abdülkadir ile rast getirdim ben sözü

Karların üstünde bir ceylan gezer oynar gibi

Karşımda hayalin duruyor tatlı sesinle

Kim derdi ki ben aşka giriftar olacaktım

Kim derdi ki ben aşka giriftar olacaktım

Kime gönül verir isem benim ile yar olmadı

Küçük sevgilim dedim sana

Küllü arzün Kerbela küllü yevmün aşura