Nihat İncekara

Adalara koşalım neşelenip coşalım

Aldanma sevdanın penbe rengine

Artık kimseye vermem senin adını

Aşk denen o fırtına dallarını kırınca

Bana ayrılığı öğretmeden seni sevmeyi öğretme sakın

Bekleme artık beni sevdaya hiç dönemem

Beni sevdanın susuz çölünde

Biliyorum gelmeyecek o hiç geri dönmeyecek

Bir zamanlar seninle ne mesuttuk ikimiz

Bu dünyada yapayalnız sen olmadan yaşayamam

Bu karanlık geceler bilmem söyler mi sana

Hayalini kurduğum özlemini duyduğum

Hep ümitlerle bekler hayallere dalarım

Her akşam kapıyı açtığın zaman

İncinirsin diye korktum dilde kaldı her sözüm

İstanbulun fethiyle anılır adı

Katlanalım sevgilim bu çileye bu derde

Kimse şifa vermiyor şu yaralı kalbime

Koş kollarıma koş kalmasın böyle boş

Ne derindir bilmezsin bende kalan izlerin

Niye bıraktın beni sevmedim mi ben seni

Sen yoksun yine mahzun yine ıssız adalar

Seni öyle seviyorum ki sevgimin bir eşi yok

Sevdim dedin sevmedin ki

Ümidim yok bu sevdanın sonundan

Unuttum desem de inanma sakın

Varlığın dünyama mutluluk kattı

Yıllar geçti aradan seni hiç unutmadım

Yıllarca gizledim kalbimde onu

Yıllarca uzayan bu hasret bitti

Yıllardır silinmeyen hatıran var içimde

Yıllardır unutmadım o tatlı bakışını