Muzaffer İlkar

Aldatmadığın kalmadı hala da kaçarsın

Alsam aguşuma bir şeb o mehi hale gibi

Arifler meclisi yüksek olurmuş

Aşkımda vefa bekler iken gözlerinizden

Aşkımızda düğüm var çözemez onu eller

Aşkına tutuldu gönlüm harab oldu

Bahçende açılmış sana güller seni okşar

Bende aşk tükendi ateşim yanmaz

Beni canımdan ayırdı gönlümü yıktı temelden

Bin gecemi verirdim bir gecenin zevkine

Bir gölge olsam da izinde dolaşsam

Bir güzele gönül verdim canımı yoluna serdim

Bir mevsim o yollardan o yaz bahçelerinden

Bir vefasız yar için feryad edersin ah gönül

Bırak aşkın kalbimi yaksın

Boş kalan kalbimi doldurmada derdim kederim

Bu son şarkımda sen varsın

Bu yara başka yara

Bugün bayram eğlenelim gülelim zevk edelim

Bugün bayram mendil aldım sevgilime hediye

Bugün bayram sevinelim

Bugün yine gölgenle akşam etti bu gönül

Bülbül ağlar gibi ağlat güzelim kalbimi sen

Çamlar arasından süzülürken mehtab

Çiçekler derleyeyim bir demet eyleyeyim

Dindir artık ne olur kalbimdeki acıyı

Dün kahkahalar yükseliyorken evinizden

Dünyada bizi kim ayırır birbirimizden

Dünyaya değişmem seni en tatlı emelsin

Durgun suya mehtab gecenin hüznünü ağlar

Duydum ki güzel son şarkı da ilk şarkı da hepsi de seninmiş

Ey bad-ı saba git de selam söyle nigare

Gece Aya bakıyorum yüzünü zannederek

Gece sahilde ağlayan dalgalar gökleri inletiyor

Gel ey tatlı bahar ruhumu sar öyle devam et (*)

Gel sen bize akşam yine mehtab görünsün

Gel sevgilim gel geçmiyor sensiz hayat

Göklere yükselen bu ah benim mi

Gönlümün bahçesinde henüz bir gonca gülsün

Gönlümün şarkısını gözlerinde okurum

Gönül penceresinden ansızın bakıp geçtin

Gönülden gönüle çağlar geçersin

Gözlerimden yüzün kulaklarımdan sesin silinmedi senelerdir(*)

Gül penbe izarında senin ben

Gül sevdiceğim gül yüzünün gülleri açsın

Gülüp geçtin ben ağlarken şimdi sitemin niye

Gurbete düştüğüm günlerden beri

Gurbete düştüm ocağım yok dertliyim