Mustafa Nafiz Irmak
360 eser
Gözlerim gözlerinin üstüne düşsün de yansın
Gözlerim gözlerinin üstüne düşsün yansın
Gözlerim gözlerinin üstüne düşsün yansın
Gözyaşlarınız kalbime toplanmış emeldi
Gülşen-i feyzinde bülbül pür figan
Günlerce okşayıp avuttun beni
Gurbette bir çiçek açmadı bu yaz (*)
Hala acıyor gözlerinin yaktığı yerler
Hani şöyle bakışın bir göz atışın vardı
Hasretin bağrımı kan etse de bir an kanamam
Hasretin bağrımı kan etse de bir an kanamam
Hasta bir ümit ile bekledim yollarda ben
Hasta kalbimde açılmış kanayan bir yarasın
Hasta kalbimde yanan derdi niçin anlamadın
Hasta ruhumda bitmiyor derdin
Hayat gençlik boyunca bir aşkın rüyasıdır
Her derde şifa zülfünü koklar bayılırdım
Her derdimi dinler de ona çare bulurdun
Her gün seni beklerdim o yollarda ümitsiz
Her gün seni beklerdim o yollarda ümitsiz
Hicranımı söyler sana udumdaki teller
Hicranla yanan sineni koklar bayılırdım
Hicranlarımın ahı mı tutmuş seni zalim
Hicranlarımla dopdoluyum kalbim ağlıyor
Hicranlarınla dopdoluyum kalbim ağlıyor
Hülya sarıyor akşamı rüzgarlar içinde
Hülya sarıyor akşamı rüzgarlar içinde
Hülya sarıyor akşamı rüzgarlar içinde
Hülya sarıyor akşamı rüzgarlar içinde
Hülyalı bahar gelse de kırlarda gezinsek
Hülyalı bahar gelse de kırlarda gezinsek
Hülyama doğan son güneşim son hevesimdi
Hülyama doğan son güneşim son hevesimdi
İnletme erganunu yeter kalbim inliyor
İnleyen (inlesin) kalbim benim artık emellerden uzak (*)
İnleyen kalbim benim artık emellerden uzak
Kaç yıl o kadın ruhuma sevda diye akmış
Kalb-i mihnet-zedenin zülfüne ram olduğu gün
Kalb-i mihnetzedemin zülfüne ram olduğu gün
Kalb-i mihnetzedenin zülfüne ram olduğu gün
Kalbime hasretin zehri döküldü
Kalbimin ağrısı dursun diye derdimle konuş
Kalbimin derdiyle eğlen söyle gül
Kalbimin derdiyle eğlen söyle gül
Kalbimin derdiyle eğlen şöyle gül
Kalbimin derdiyle eylen söyle gül
Kara sevda gibi ruhumda duran gözlerine
Kayboldun içimizden hangi illere gittin