Mustafa Nafiz Irmak

Aç göğsünü ağlat beni

Acılar ey zalim acılar gidin

Beni unutma ki sana yanmışım

Bir kuş uçmaz kervan geçmez ellerde kalırdım...

Bir taze bahar aşkı ile geçti bu yaz da

Bir yaz günü gezdik yürüdük çamlar içinde

Bülbülüm baharımsın sen en sevgili yarımsın

Çok özledim seni sevgili anam

Dargınım sana ben yüzüme bakma

Göğsünde açılmış iki goncayla baharsın

Gönlüm nice bir senden uzak günleri saysın

Gönlümse eğer istediğin al senin olsun

Gönülde bir ateş yakalım dedi

Görmezsem seni bir ...

Gözlerim arıyor seni her yerde

Gülmezse yüzün goncaların kalbi kan ağlar

Günlerce okşayıp avuttun beni

Hasretin bağrımı delip geçiyor

Hicrinden usandım güzelim derd ile bezdim

İnleyen (inlesin) kalbim benim artık emellerden uzak (*)

Kadıköylüm gönüllerde gezersin

Kalbimde açtığın yare derindir

Kalbime hasretin zehri döküldü

Kanaryam güzel kuşum ben sana vurulmuşum

Kıpkırmızı gül renkli dudaklarla öpüştüm

Kumral saçının gölgesi hülyamı çiçekler ...

Mecnun olup gönlümü abad etsem

Mehtabda geçen bir gecenin hatırasından

Ne tatlı bakışın var su gibi akışın var

Niye baktın sen o akşam gözüme

Sahilde saba rüzgarı ağlarken uyan sen

Sebep sensin gönülde ihtilale

Sen gidersen bu gönül devleti nisyana döner

Sensiz bu sabah bir acı rüyayla uyandım

Sensiz çarpan kalbi isterim dursun

Sevda ateşinden tutuşup yandı bu sine

Sonbahar goncası mı göğsünün üstündeki gül

Ümitsiz bir sevişle zülfüne dil bağlayanlar var

Yalvardı gözüm gözlerine ağladı durdu

Yokmuş o hayal ettiğimiz aleme yol

Yüzün mihrabımdır secde-gahımsın