Metin Everes
137 eser
Nerden gördü gözlerim
Nice cananlar gezdi şu gönül bahçesinde
O toz penbe dünyayı aşkla dolu rüyayı...(*)
Öyle çok ağladım ki kederimden bu gece
Öyle üzdün öyle ağlattın ki gülmem bir daha
Penceremden baktığımda karşımda duran ağaç
Sana bir çift sözüm var sakın kimse duymasın (*)
Sana verdim bu gönül tahtını dem sür diyerek
Sanma bu güzelliğin hep seninle kalacak
Saz Semaisi
Sen benim özlediğim yıllarca beklediğim....
Sen güneşsin ben mehtap senden gelir ışığım
Sen ilkbahar ben sonbahar
Senden gelen her derdi ben çileyi ülfet bilirim
Senden kalan karanlığı sevgiyle akladım
Seni gönül tahtımdan kimseler indiremez
Seni sevdiğim için bunca çektiğim nedir
Sensiz mevsimlerin tadı kalmadı
Sensizlik dinmeyen bir ağrı gibi
Sevmek hakkın sev gönül yaşarken baharını
Solan bir gül gibi ellerindeyim
Sorsun bakışın halimi hicranıma
Ten gölgeli bir penbe
Tükendi bende artık o heyecan o heves
Turna geçmez dağlarından bağrı yanmış gönlümün
Uçtu bülbül bahçemizden gül açılmış neyleyim
Üzerinde ahım var asla kurtulamazsın
Üzülmedim gittiğine nasıl olsa döneceksin
Vazgeç güzelim bağrımı hicranına yakma
Yaralı bir kuş gibi çırpınır durur gönlüm
Yasemin saçlarının rengine düştüm düşeli
Yaşıyor aşkını gönlüm o yeşil gözlerinin
Yetsin deme yetmez güzelim bir daha doldur
Yine hırçın bakıyor gözleri meydan okuyor
Yıldızlar kayboldu karanlık gece
Yıllar geçip gitse de unutamam adını
Yıllar sonra anlatılsın aşkımız
Yıllar var ki beraberiz
Yıllar yılı hep yalvarır dururum
Zaman durmuş gibi geçmezken yılar
Ziyan olan ömrümden arta kalan yıllarda