Melahat Pars

Alam-ı firakınla geçer günlerim ey yar

Avare gönül yine sensiz hicrane daldı

Ben gamlı hazan sense bahar dinle de vazgeç

Bezmimizden gitti dildar ağla ey dil ağla sen

Bin dertle yanan gönlüme bir zerre deva yok

Bir an duramam yare nigah eylemedikçe

Bir gonca gülsün gönlüm bağında

Bir gül gibisin belki güzelsin daha gülden

Bir gün gelir elbette o günler ki mukadder

Bir mehtap var bir de sen

Eller ne derse desin seven gönül unutmaz

Eşi yoktur bana bir sevgili vermiş ki felek

Gecen de günün de ben olmalıyım

Geçtin yine içimden

Gönlümü başka emellerle avutsaydım

Gönlümün bahçesinde açılan gonca gülsün

Gözlerin gözümden bir an kaçmasın

Gözlerinin ışığında yanan pervaneyim

Gözüm sende açıldı yine sende kapansın

Gül mevsimi gelmişti bugün bağ-ı hezarın

Gümüş tellerle örsem saçının her telini

Her gecenin sabahı bir rüyayla yalandır

Her zaman bir olur mu ey hunriz nigahım

Hiç dinmeyen bir arzudur sana olan hasretim

Mahzun görünür gözlerin

Nağmelerinin esiri oldum coştum bu gece

Ruhum sana bir gizli geliş arzusu duydu

Ruhumda bu akşam o ilahi sesi duydum

Rüya gibi geçtiyse nasıl hızla o dünler

Sakıya mey sun ki bir gün lalezar elden gider

Sazlar kırılan gönlümüzün hüznünü inler

Sensiz yaşamaktansa ölmek evladır bana

Şu gönlümden neler çektim hep vefasız girenler..

Susuz bir çöl gibiydim sendin benim yağmurum

Yemyeşil bir bahar beklerken sevgiliden

Yine hicran ile gün bitti güneş battı gönül

Zalim beni yalnız bırakıp kaçtı bu akşam