Mehmet Erbulan

Açık tuttum kapımı çalmadan girsin diye

Adım adım ümit verdiğim yollar

Al artık ele aşkımı dile

Al yanağın alına yanam kimse duymaya

Al yanağın alına yanam kimse duymaya

Ankara seninle cennet gibiydi (*)

Anneciğim gönlümün gözlerimin nurusun

Artık bana bu kalbin hiç lüzumu kalmadı

Artık senin adını zehir saçan aşkını unutmak istiyorum

Aşkımız bir ömür bitmesin diye

Aşkımla oynama kumar değildir

Aşkın denizinde boş sandal gibi

Aşkın gönüllerde adın dillerde

Aşkın ile sevgilim yine doldum bu akşam

Aşkın kanununu yazsam yeniden

Aşkın mevsimi olmaz bunu herkes bilmeli

Aşkın yaşı olmazmış yazı kışı olmazmış

Aşkınla yana yana kül olsa da ocağım

Avcumdan bahtımı okuyan falcı üzülme sevdiğin gelecek dedi

Ay batarsa batsın bakışın yeter

Ay geçer yıl geçer uzarsa ara

Aylar değil yıllarca bekletmiştim ben seni

Ayrılık vakti geldi sevgilim güle güle (*)

Bahar mevsini bir akşam vakti

Bahar olur benim kışım mutluluktan döner başım

Bak Yeşil Yeşil (Kapat gözlerini kimse görmesin)

Balam sen ne güzelsin

Bayram geldi bak yine (*)

Belki bensiz bu yollardan geçeceksin bir akşam

Belki şimdi gidiyorsun

Ben artık o eski beni yitirdim

Ben aşkına muhtacım eller cennet dilesin

Ben bir çılgın aşık gibi

Ben böyle çok dertlere katlandım uzun yıllar

Ben gönül kapında kula dönmezdim

Ben sana desem ki seni çok sevdim

Ben seni sevdim aşk nedir bildim

Ben senin kapında kula dönmezdim

Ben yıllardır hasretim beni seven birine

Ben yolun sonuna gelmişim artık

Beni bırakıp burada gitme güzeller güzeli

Beni böyle sevdalara düşüren

Benim şu yollardan üzgün geçtiğim

Bilmeden üzdümse kırdımsa seni

Bilsen öyle güzel ki senin gülen gözlerin

Bin dereden sular getirme gayrı

Binbir cefa etsen binbir naz etsen

Bir bakışla doldurdun kalbimdeki boşluğu