Mediha Şen Sancakoğlu

Sevgilim ömrümü versem yoluna sen benim kadrimi bilmeyeceksin

Sevgilimdin sen benimdin eskiden

Sevgin ile dolmak için mutluluğu bulmak için

Sevginin güneşinde gül gibi kavrulurum

Sevgisiz kalmıştı gönlüm

Seviyordun eskiden bırakıp gittin neden

Solmaz dediğin güller soldu bir kere

Sonbahar mı gelmiş böyle çok erken

Sonbahar mı gelmiş yoksa nedir bu kasvet

Söyle neden bu gidişin beni böyle terkedişin

Söylendi bugün dildeki alemde o gözler

Şüphe etme gönlüm asla vazgeçmem

Sürmedim asude bir dem gülmedim bir gün bile

Talihim gülmedi kaderden yana

Tanrım seven bir kalp vermiş

Taptaze bahardım niye bilmem güze geldim

Tekrar denemem sevmeyi geç oldu biraz geç

Tükenmiyor eskimiyor bu sevda

Türkiyemin asil genci

Uçan kuşla yarışır hüzünlerle barışır

Ün salmışsın dört bir yana

Unuttum her şeyi aklım fikrim sen

Uykularım hep yarım gittiğin günden beri

Üzülme hiç vara yoğa ne gerek var ağlamaya

Var mı zalim kavlimizde başka bir yar peylemek

Veda edip gittiğin gün unutursun dedin bana

Yaktın beni ey sevgili bak sineme açtın yara

Yalvardım hep Tanrıma şu canımı almadı

Yalvarıp yakardım sana kaç kere

Yanağında ben dudağın kiraz

Yanma kalbim yanma artık bende takat kalmadı

Yaşayamam sevgilim ben senden ayrı

Yaşıyordum dağlar gibi sevgimle

Yazdım yine mısraları kurşun kalemimle

Yemin etme boş yere sen sözünde durmazsın

Yeni bir aşka tutuldum gezerim böyle perişan

Yere göğe koyamam aşkın benim baş tacım

Yine bahar sensiz oldu nazlı yar

Yine öfke yine şüphe yine bin dert

Yıldızları bir bir uzanıp toplayıversem

Yıllar yılı hep dert çile dayanacak hal mi kaldı

Yollarını gözlüyorum belki dönersin diye

Yüreğim daraldı sanki kafeste

Yüz yerinden yaralanmış kırılmış deli gönlü zapteylemek zor bugün

Zaman zaman sen düştükçe aklıma efkar basar

Zor değil bir tanem inan çok kolay