Kemani Emin Ongan

Hüsranla bu gece ağlayan gözlerim

İnleyen kalbim senin aşkınla bilmem neylesin

Kalbimde sönen bir ateşi dün gece eştin

Kiminle hasb-ı hal eyler nigahın bilmek isterdim (*)

Leblerinde kıvrılan bir goncanın al rengi var

Mehcur olalı ol gül-i nadide edadan

Mest iken aguşa gelmez çırpınır hiddet eder

Nasıl olurmuş sabah gökte yıldız sönmeden

Nazında senin özlediğim eski cefa yok

Nedendir sevdiğim ömrüm gönül şad olmadan geçsin

Nedendir sözüme cevap vermemek

Nedir gizli gizli iç çekişlerin

Neşe umdum badeden

Neyse Mecnununa Leyla bana bil sende"o"sun

Nihal-i gülşen-i hüsn-i ezelsin

O güzel saçlarına hercai tak demedim

O menekşe gözlerin gönlümde ağlar gibi

Ömrüm güle bülbül gibi efgan ile geçti

Ömrümün güzel çağı içimdeki bin heves

Pare pare eyledi gamzen derun-i kalbimi

Perişan halin oldum sormadın hal-i perişanım

Peymaneme mehtab süzülüp dolduğu akşam

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Sen benim gönlümde açan son güldün

Sen gül dalında gonca ben dağ yolunda yonca

Sen hıran etdikçe karşımda gönül mamur olur

Sensiz olmuyor gönlüm bırakıp gitme sakın

Sevdamı o hülyalı gözün rengi yarattı

Sevmez seni hiç kimse bilmiş ol benim kadar

Sun sagarı saki bana mestane desinler

Sürünen ardından damenin sanma benim gönlümdür

Terk-i can et gönül düşme canan eline

Titrer yüreğim ismini ansam kederinden

Yalnızım yalnız artık sensiz şu gurbet elde

Yarab belayı aşk ile kıl aşina beni

Yine dil natini söyler Muhammed

Yıllarca gönül hatıranın uğruna yandı

Zülfünün zincirine bend eyledi şahım beni