Kemani Emin Ongan

Akıbet oldum esirin ben senin ey nazlı yar

Anılsın yar ile bir yerde mey-nuş ettiğim demler

Arz etmediğim yare meğer yare mi kaldı

Aşıkım aklım perişan hemdemim divaneler

Aşkınla harab gönlümü gel gör neye döndüm

Ateş-i aşkınla cana dil kebab olmaktadır

Azad-ı gam olmak dil-i müştaka yakışmaz

Bahar meltemidir başımda esen

Baharı okşuyor ellerim meltemlerde burcu burcu

Bahçemdeki güller gibi bilmem niye soldun

Ben esir-i dam-ı aşk-ı zülf-i yarim ey gönül

Beni öldür fakat aldatma güzel

Beni yaktın yanasın sen de gönülden dilerim

Benim gönlüm bir kelebek dolaşıyor çiçek çiçek

Benim güzel gözlü kuzum

Bilmem ne zaman derdime derman olacak yar

Bilmem sana kavuşmak nasıl kısmet olacak

Bin gül açan bağından seçmek elimde değil

Bin gülle bahar etmedesin hayli zamandır

Bir aldanıştan ibaret bütün hayat -ı beşer

Bir alev bir ışık senin bakışın

Bir penbe incisin sen

Birlikte geçen günleri mümkün mü unutmak

Bitse de hicranlı ömrüm bitmiyor hasret demek

Bugün yine gönlümün bahçesinde gezindin

Bülbül gibi her şam ü seher nalelerim var

Bunca cevrinle gönül ülkesi virane olur

Can verme gam-ı aşka sen aşk afet-i candır (*)

Canımdan daha çok sevdim ben seni

Çevrilir başıma cihan dar olur

Deli gönlüm bilmem ki neden hiç uslanmıyor

Derd-i aşka mübtela bir ney bir ben bir gönül

Dildarına gamzenle ne taşlar atışın var

Dile benden ne dilersen sevdiğim

Durmadan kalbim gibi hiç yanar mısın

Feryad ederim halime imdad edecek yok

Gamdan azad olmuyor gönlüm benim

Gittin bırakıp sevgimi soldurmadı yıllar

Gittin bıraktın beni gurbet ellerde

Gonca açmaz gül olmaz baharı yok gönlümün

Goncasından gülşenin bülbül şikayet eyledi

Gönlümün bir hali var ki gam değil kasvet değil

Gül kokan sünbül kokan şeb-tabı sensiz neyleyim

Hasretle yanan kalbime yetmez gibi derdim

Hiç sorma sakın sen bana kalbimdeki kimdi(a-Sözsüz)

Hiç yıldız yok ışık yok mehtap da yok bu gece

Hicr-i canan kan getirdi dide-i giryanıma

Hicran olsa da yoldaş her seferinde