Kasım İnaltekin

Ah bir bilsen içimi nasıl susamış sana

Ah ne yazık ümid ile yare inandım

Aşkın cevrini çekmeye eyüp müsün Veli misin

Aşkın oku kalpten vurur

Aşkınla ben oldum sarhoş

Ayşem Ayşem gül Ayşem

Bana benden yakınsın her zaman

Beni yakan ateşinle seni yakmak istiyorum

Benim yarim koklanmamış bir gonce gül olmalı

Bir kuş olsam pencerene konardım

Bir selam göndersen seher yeliyle

Çam kokan suların buzludur buzlu

Çapkınca bir gülüverdi

Çapkınca bir gülüverdi kırılıp bükülüverdi

Coşkun deniz coşkun deniz bütün bir yaz dinlendik biz

Dinleyin beni ey dağlar

Dün akşam yine gölgen gibi peşinde bendim

Elveda sevgilim diyen o sesin hıçkıran nağmesi kulaklarımda

Garip gönlüm yine ağlar

Geziyorken bu Salı bir kız gördüm Bursalı

Gönlüm geri dön yok ki mecalin gidemezsin

Gözlerinle gözlerim arasında ateş var

Gurbet o kadar acı ki ne varsa içimde

Her gece yollarda gözledim seni

İki beyaz güvercin sevgilimin elleri

Mahrum-ı emel kalmış iken sözlerinizden

Mahvettiğin ömrüme ağladım kana kana

Mavi duvaklı gelin senden üstün olamaz

Medhal

Ne oldu sevgilim açıkça söyle

Ne zaman gözlerim hayale dalsa sevgili karşımda seni görürüm

O güzel saçlarını çözüp öremiyorum

Ödemiş dağları güzel çiçekleri bağları güzel

Ömrümün neşesi sensin gel kalbime şifa sun

Salınıp seyran yerine çıkan dilber kiminsin sen

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Sen gül dalında gonca ben dağ yolunda yonca

Sensiz bir an gönlümü avutamadım

Sevdimse seni zalim sanma kalbim yetimdir (*)

Sevgilim canım benim gönül sultanım benim

Seviyordum ta ezelden seni canım bilerek

Sevmiyorsan beni gülüm gülerek bakma

Su gelir taşa değer

Vefasızlar özlenirmiş

Yanan bağrımda ateş yüreğimde kanımsın

Yine bağrımda o ateş seni andım bu gece

Yine bahar oldu güller açıldı