Kanuni A'ma Nazım Bey

Ağlatma a zalim beni gel etme mükedder

Aşiyan-ı mürg-i dil zülf-i perişanındadır

Bakarak herkese bu can yakıcı işve ile

Bilmiyordum mukteza-yı taliim feryad imiş

Böyle imiş takdir-i ezel kime şekva edeyim

Bu muhabbet bu gönül bende iken bitmeyecek

Dideden çıkmaz hayalin bir zaman ey meh-cemal

Ey gül-i bağ-ı nezaket dil-nevaz

Fikr ü zikrim peymane oldu

Güller açtı oldu bahar

Hüsn ü anın gönlümü kıldı esir

İlahi kıl kerem lutfun beni artık halas eyle

Kan ağlar iken celb-i terahhum emeliyle

Lal olursun söylesem bir fıkra tab- ı sineden

Mükemmel sun-i dest-i lem-yezelsin

Müptela-yı aşk olup çekmekteyim derd ü mihen

Nüks etti yine ateş-i sevda-yı gönül ah

Pür-melalim yok teselli dil-i zarın feryadına

Seni görmek bana bilsen ne büyük zevk-i hayat

Seni sevdim güzel lutfuna amadeyim

Sevdiğim çeşm-i siyahım niçin benden kaçarsın

Söz verip beklettin cana sen beni

Zevk-i sevda duymadın aşık -perestar olmadın