İsmet Doğru

Alemdeki esrarı serencam söyler

Aşka heves etme sakın aşk ademi rüsvay eder

Bende Mecnundan füzun aşıklık istidadı var

Beni candan usandırdı cefadan yar usanmaz mı

Benim halim ne bilsin olmayan mihnet giriftar

Bir ehl-i dilim kubbe-i minada gözüm yok

Bir gün kader çağırır gelmem diyemezsin

Bir muğ-beçeye akdı gönül hayli zamandır

Çeşm-i sehharın yüzünden dil perişan oldu gel

Cevr-i sitemin yareledi cismimi Billah

Civan ömrüm bitiyor sen yine yoksun bu gece

Felek nedir bu çektiğim bu ettiğin reva mıdır

Firkatin sor Yakuba kim dil-i bin ah söylesin

Gel efendim mecbur oldum ben sana

Gel ey dil halka-i müşkin-i zülf-i pür-şikenden geç

Her dem sözüm efsus ile eyvah olacaktır

İffet ile ismet ne imiş geç güzelim geç

Kapıldım aşkının girdabına ey zalim imdad et

Kim derdi ki bir gün bana canan olacaksın

Ne feyz-i şevka ne ser sebze-i bahara döner

Saki doldur cam-ı zehri dil-i zar mestanedir

Sen ne söylersin ne söyler çeşm-i fettanın bana

Sevmek se hüner ordayım

Tutdu afak-ı senin şöhret-i hüsn-ü ezelin

Yar için sohbet-i ağyare tenezzül güçdür

Yar istemeden şanı da verdim gitti